وعده اقتصادی، لطفا

اما این روزها با وجود بالا گرفتن بحث‌های انتخاباتی و افزایش تحرک نامزدها برای جلب آرای مردم، هیچ‌شعار اقتصادی قابل اتکایی در میان اظهارات کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری دیده نمی‌شود. شاید یکی از دلایل این اتفاق آن باشد که کاندیداها آنقدر سرگرم نقد سیاست‌های گذشته و حال یکدیگر شده اند که ظاهرا فراموش کرده‌اند مهم‌ترین دغدغه امروز مردم، مسائل معیشتی و اقتصادی است نه سیاسی. این اصل اساسی دوران انتخابات هم که نامزدها باید به جای نقد طرف مقابل، برنامه و سیاست‌های خود را اعلام کنند، ظاهرا به فراموشی سپرده شده است. مناظره‌هایی هم که تاکنون میان نمایندگان اقتصادی کاندیداها برگزار شده، عمدتا به انتقاد طرفین از یکدیگر سپری شده است. این یکی دولت فعلی را به بی‌تدبیری در مسائل اقتصادی متهم می‌کند و دیگری دولت‌های سابق و اسبق را مسوول هزینه بی ضابطه و غیرقانونی دلارهای نفتی می‌داند. نماینده یک کاندیدا تورم امروز کشور را محصول سیاست‌های غلط دولت نهم می‌داند و نماینده کاندیدای دیگر نرخ بالای بیکاری در دوره‌های قبل را به رخ طرف مقابل می‌کشد. مجموعه این عوامل باعث شده تا کاندیداها ازارائه برنامه‌های اقتصادی خود غافل شوند و به جز یکی دو مورد وعده نیم بند اقتصادی،‌ عملا هیچ شعار و برنامه‌ای که نشاندهنده نوع نگاه کاندیداها به مسائل اقتصادی باشد، دیده نمی‌شود.

حتما شما هم تصدیق می‌کنید که ارائه وعده‌های اقتصادی از مهم‌ترین عوامل روی آوردن مردم به دولت کنونی در انتخابات نهم ریاست جمهوری بود. این‌که این وعده‌ها چقدر تحقق پیدا کرد، موضوع بحث ما نیست اما به هر حال می‌تواند بیانگر میزان اثرگذاری برنامه‌ها و شعارهای اقتصادی کاندیداها در انتخاب مردم باشد. اما در این دوره  حداقل تا امروز  امکان قضاوت مردم بر اساس برنامه‌های اقتصادی کاندیداها فراهم نشده است. البته قابل تحقق بودن وعده‌ها هم مساله‌ای است که نمی‌توان براحتی از کنار آن گذشت چرا که این وعده‌ها در صورت انتخاب، به مطالبه‌ای عمومی تبدیل می‌شود که شانه خالی کردن از آن کار بسیار سختی خواهد بود؛ اما این روزها دیگر از وعده‌های اقتصادی بلندپروازانه و غیر قابل تحقق هم خبری نیست.

حمید اسدی