داستان پرهیجان ژنو

دیروز در شهر ژنو یک رویداد کاملا سیاسی برگزار می‌شد، رویدادی که موضوعش مبارزه با نژادپرستی بود، در شرایط عادی چنین رویدادهایی توانایی جذب مخاطب انبوه را ندارند، خیلی کم پیش می‌آید که پخش سخنرانی یک سیاستمدار باعث شود نگاه میلیون‌ها نفر به صفحه تلویزیون یا مانیتور گره بخورد.دیروز اجلاس دوربان، اما این ویژگی را داشت، سخنرانی محمود احمدی‌نژاد از همان لحظات آغازین به درامی پرتعلیق تبدیل شد تا خیلی از شبکه‌های تلویزیونی و خبری برنامه‌های خود را قطع کنند و به پخش زنده سخنرانی رئیس‌جمهوری ایران بپردازند.

این ماجرای پرتعلیق اگرچه یک سخنرانی در یک نشست رسمی بود، اما همه ویژگی‌های یک درام را داشت، تضاد حاکم بر سالن که  عملا حاضران را به دو گروه موافق و مخالف تبدیل کرده بود، موقعیتی را شکل می‌داد که در آن هر لحظه امکان رخ دادن اتفاقی تازه وجود داشت. محمود احمدی‌نژاد از همان لحظه ورود به سالن اجلاس با چنین فضایی مواجه بود، سخنرانی او از همان لحظات آغازین فضای دو قطبی سالن را عیان‌تر کرد تا تشویق‌ها و مخالفت‌ها لحظات پرکششی را برای جذب مخاطب تلویزیونی فراهم آورد.

این تعلیق که «چه اتفاقی می‌افتد؟» خود به خود باعث شد تا خیلی‌ها  که زیاد هم پیگیر اخبار اجلاس دوربان نبودند- تحت تاثیر هیجان حاکم بر فضای مراسم قرار بگیرند و تا به آخر مخاطب حرف‌های سخنران نشست باشند.البته در این بین نمی‌شود از نقش محمود احمدی‌نژاد و روحیه خبرسازی‌اش در مجامع بین‌المللی غافل بود. احمدی‌نژاد در مدت تصدی مقام رئیس‌جمهوری ایران بارها به یکی از چهره‌های خبرساز جهان تبدیل شده است، حضور او در هر اجلاس یا نشستی خود به خود به موضوع مورد توجه رسانه‌ها تبدیل می‌شود و حسابی افکار عمومی را مشغول می‌کند.

از اولین حضور او در سازمان ملل گرفته تا حضور در دانشگاه کلمبیا که حاشیه‌هایش تا مدت‌های مدیدی تیتر رسانه‌های مختلف جهان بود.احمدی‌نژاد و نوع سخنرانی‌هایش سال‌هاست که این قابلیت را دارند و می‌توانند مانند یک درام پرکشش مخاطب را مسحور صفحه تلویزیون کنند. دیروز هم صحبت‌های او همین فضا را ایجاد  کرد، عده‌ای به مخالفت سالن را ترک می‌کردند، اما خیلی‌ها با کف زدن ممتد او را تشویق می‌کردند تا نگاه‌ها به ژنو دوخته شود.

بهمن موسوی