جادوگر، بلا‌ی جان آسیایی‌ها

اما این موفقیت‌ها البته فقط به نوع بازی و نتایج این تیم برنمی‌گردد. این قضیه برای بازیکنان سرخ‌پوش هم مصداق دارد. مثلا همین علی کریمی. هر چقدر گاهی در لیگ نمایش انتقادبرانگیز است، در مسابقات آسیایی‌ اما همان جادوگر سابق است. یک نیمه بازی برابر الشارجه در تهران کافی بود که هم پرسپولیس به اولین بردش در آسیا دست پیدا کند و هم علی کریمی بهترین بازیکن میدان شود هر چند که این بازی خوب و تعریف و تمجید رسانه‌ها از ستاره پرسپولیس باز هم نتوانست علی دایی (سرمربی سابق ایران) را وادار کند از خر شیطان پایین بیاید و کریمی را به تیم ملی دعوت کند. اما حداقل کمی از یخ بین این دو (کریمی و دایی) را آب کرد. علی دایی بعد از آن بازی در اظهار نظری گفت: <علی کریمی پسر خوبی است!> فقط در همین حد!

دلیل چهره شدن دوباره علی کریمی ادامه بازی‌های خوب او در لیگ قهرمانان آسیا است. و همچنین انتخابش از سوی سایت معتبر گل به عنوان بهترین بازیکن هفته سوم جام باشگاه‌های آسیا و شاید اظهارنظرش درباره تیم ملی (که اگر دعوت بشود، حتما برمی‌گردد.) دوران علی کریمی در بازی‌هایش دوران عجیب و غریبی بوده است. درست مثل خصوصیات رفتاری‌اش در کل دوران بازی‌اش. مثلا در جوانی‌اش در میانه میدان سوت داور بر علیه تیمش او را آنقدر عصبانی کرد که خودش به تنهایی آستین‌ها را بالا زد و از خجالت داور درآمد. همان کتکی که کریمی به داور ژاپنی زد باعث دور ماندن 2 ساله او از تمام میادین ورزشی شد. کریمی به معنای تمام از آن قضیه درس گرفت چرا که بعد از آن هیچگاه در میدان خودش را به حاشیه‌ها نزدیک نکرد. اما هر چقدر او در زمین فوتبال از حاشیه‌ها دور بود در بیرون از میدان حاشیه‌ها به او نزدیک می‌شدند! جالب اینجا بود که او هر چه در زمین فوتبال بهتر بازی می‌کرد در بیرون از زمین بازی حرف و حدیث‌ها بیشتر می‌شد. اوج آن هم مربوط می‌شد به دعوتش به تیم ملی و خداحافظی عجیبش از تیم ملی در همان زمان. اما این بار بازی‌های خوب او در زمین همراه شده است با انتخاب مایلی‌کهن به عنوان سرمربی تیم ملی ایران. شاید در پیونگ یانگ بتوانیم شماره 8 جادویی را نه در پیراهن قرمز که در پیراهن سفید تیم ملی ببینیم.