بهار و فیلم‌های سینمایی

با آن‌که امسال شبکه‌های گوناگون تلویزیون فیلم‌های گوناگونی را پخش نمود اما علاقه‌مندان با پرده بزرگ سینماها سالن‌های تاریک را رها نکرده و با علاقه فراوان به سراغ آن رفتند. بهار 88 را می‌‌توان به عنوان آغاز پرشکوهی برای سینمای امسال دانست، حقیقتا سالن‌ سینماها امسال پر از تماشاچی بود. این امر اگر چه در سال‌های گذشته نیز بعضا پدیدار می‌شد اما گویا امسال کمی متفاوت بود، شروعی رویایی برای سینمای ایران با آثاری دیدنی و متفاوت و همین امر نیز شاید مهم‌ترین دلیل بوده، در بهار آثاری اکران می‌گردد که هر یک دارای وضعیت و ویژگی خاصی بودند.

آثاری با کارگردانان نام‌آور و مطرح سینمای ایران، خیلی‌ها در جشنواره فیلم فجر در پشت صف‌های طولانی فیلمی ماندند که قبل از خود اثر کارگردانش ویژه و خاص بود، کارگردانی که هر یک از آثارش، ارزنده‌تر و کامل‌تر از اثر قبلی است و به نوعی هر بار پتانسیلش در هر یک از فیلم‌هایش آزاد می‌شود، «بهرام بیضایی»‌ کارگردان نام‌آشنای سینمای ایران این‌بار با اثری خاص و متفاوت توجه همگان را به خود جلب نمود که وقتی تماشاچی صحنه‌های پرمفهوم و پرتعلیق او را می‌بیند، مبهوت می‌گردد.

«وقتی همه خوابیم» اثری دیدنی و تاثیرگذار بیضایی بود که حقا، باید بیش از چند‌بار این فیلم دیدنی را دید. شروع بهار 88 با این اثر را باید به فال نیک گرفت و باید از مسوولان سینمای ایران در انتخاب زمان مناسب برای اکران این فیلم کمال تقدیر و تشکر را نمود، هر چند امید می‌رود زمان اکران این اثر بیشتر گردد.

میهمان دیگر بهار سینمای ایران «سوپراستار» تهمینه‌ میلانی بود، «سوپراستاری» که بسیاری از سیمرغ‌ها را شکار کرد و توانست بهترین بازیگر نقش اول مرد را به خود اختصاص دهد، «سوپر استار» گرچه کمی از نگاه همیشگی «میلانی»‌ فاصله داشت اما ثابت کرد که این کارگردان زن ایران قادر است ژانرهای گوناگونی را با دقت طراحی و تولید نماید. البته در خصوص نوع روایت داستان و بخصوص پردازش اصلی بیانی می‌بایست کمی بیشتر مورد نقد و بررسی قرار گیرد ولی به هر حال این اثر توانست میلانی را یک‌بار دیگر مورد توجه افکار عمومی قرار دهد و در عین حال موضوعی اجتماعی و مهم را نیز بیان نماید.

از مدت‌ها قبل زمانی که اسم «اخراجی‌ها 2» به گوش می‌رسید خیلی‌ها به دنبال دیدن آن بودند، موفقیت «اخراجی‌ها 1» با‌ آن همه جنجال خیلی‌ها را مترصد آن کرده بود تا با شروع اکران آن با سرعت به سراغ سینماها بروند و آن را ببینند و بهار امسال شاید بهترین موقعیت در این خصوص بود گرچه «ده‌نمکی» در مقام کارگردان با اخراجی‌ها مطرح شد، اما نوع داستان و روایت دفاع مقدس با نگاهی ویژه او و از همه مهم‌تر استقبال بی‌نظیر از این فیلم، «ده‌نمکی» را به ناگهان در سینمای ایران ارج و قرب خاصی داد.

در بهار امسال برخی دیگر از آثار نیز اکران شد لیکن هیچ گاه به جایگاه 3 فیلم مورد اشاره نخواهد رسید. انتخاب این سه فیلم در نوروز امسال جهت اکران در سینماهای سراسر کشور را می‌توان به نوعی رویکرد خاص و ویژه مسوولان سینمای ایران به سینما در سال جاری دانست. این شروع طوفانی برای سینمای ایران را باید به فال نیک گرفت و امیدوار بود که تا پایان سال علاقه‌مندان سینما با آثار جذابی روبه‌رو باشند.

علی‌اکبر علی عمرانی