با خدا باش و پادشاهی کن

فائزه: سلام. نامه‌ات را خواندم و از خواندن آن متاثر شدم. با این که چنین تجربه‌ای را در زندگی نداشته‌ام، اما فکر کنم بتوانم کمی‌ترا درک کنم و بفهمم که چه سختی‌هایی می‌کشی. چیزی که تعجب مرا برانگیخت، حرفی بود که از خودکشی زده بودی. می‌دانم که مشکل داری اما خودکشی راه برطرف کردن آن نیست. حتی انتخاب آخر هم نیست. وقتی در خانه دوست، آرزوهایت را خواندم با خودم گفتم حتما با یک نسل سومی‌بسیار امیدوار روبه‌رو هستم که به ما هم امید می‌دهد اما وقتی نامه‌ات در صفحه دخترانه پسرانه را خواندم نظرم عوض شد. چون خیلی ناامید نوشته بودی. نمی‌دانم چرا؟ تو هنوز نوجوانی، کمی‌ امیدوار باش! به نظرم حرف از خودکشی بین ما نسل سومی‌ها خیلی رایج شده و خیلی راحت در موردش صحبت می‌کنیم در صورتی که این طور نیست چون ما به این امید زنده‌ایم و زندگی می‌کنیم که در آخرت زندگی بهتری داشته باشیم. اما با این کار فقط آخرت خود را تباه می‌کنیم.

برای مشکل مادرت فقط می‌توانم برایش از ته دل دعا کنم و از خداوند بخواهم که به تو هم صبر دهد. حالا که وضعیت این طور است سعی کن با رضایت مندی به مادرت کمک کنی تا شاید کمی ‌از دین ای که بر گردنت دارد کاسته شود. اما در مورد حرفی که از کنکور و قبولی در رشته پزشکی گفته بودی، می‌توانم بگویم که تو باید هدف اصلی‌ات را کمک به جامعه قرار دهی، چه در رشته پزشکی و چه در رشته‌های دیگر. حال که انتخاب تو رشته پزشکی است، پس باید سخت درس بخوانی تا در آینده بتوانی مادر و پدر بچه‌هایی را درمان کنی که حال و روزی چون تو دارند. زیرا تو بهتر از هر کسی می‌توانی آنها را درک کنی. پس سعی کن به آنها کمک کنی تا مثل تو به فکر خودکشی نیفتند. تو نباید در مقابل مشکلات سر خم کنی. باید بمانی و استقامت کنی چون تو بزرگتر از آن هستی که در برابر مشکلات کم بیاوری. به نظر من تو باید فعلا برای هدف بزرگتری که داری (قبولی در رشته پزشکی) تلاش کنی البته من نمی‌گویم که نباید عاشق شد ولی این عشق نباید زندگی الان و آینده‌ات را به خطر بیندازد. بلکه باید این عشق موجبات پیشرفت تو را فراهم کند. یعنی تو باید به امید این عشق و برای رسیدن به اهداف دیگرت درس بخوانی تا روزی به جایی که می‌خواهی برسی.