فصل بهاری استقلال

4‌‌تساوی و 4 شکست از تیمی که تحت هدایت فیروز کریمی قرار داشت، چهره‌ای منفعل و شکست‌پذیر ساخته بود. فیروز کریمی هرچند تیمش را تا مرحله نیمه‌نهایی جام حذفی هم پیش برده بود، اما هیچ امیدی برای بقا در این تیم نداشت. پایه‌های نیمکت مربیگری در استقلال متزلزل بود و این ارزش دائمی ارتباط مستقیمی داشت با بی‌ثباتی صندلی مدیریت این باشگاه!

آنچه در تاریخ مانده، گویای حقایق است. روز بیستم اردیبهشت سال 87 محمد نفریه، عضو سازمانی هیات‌مدیره استقلال اعلام می‌کند که هیات‌مدیره از فیروز کریمی برنامه 3 ساله خواسته است. کریمی فردای همان روز در گفتگو با خبرگزاری ایسنا گفت: «بعضی‌ها برای رسیدن به نیمکت مربیگری استقلال، پشت پرده لابی‌ می‌کنند»! او اشاره غیرمستقیمی به امیر قلعه‌نویی و پرویز مظلومی داشت.  فیروز کریمی در تاریخ 26 اردیبهشت از سرمربیگری استقلال استعفا داد. مهم‌ترین و کلیدی‌‌ترین سوال را عادل فردوسی‌پور در برنامه 90 همان هفته مطرح کرد: «آقای فتح‌الله‌زاده!‌ کریمی استعفا داد یا استعفایش دادید؟» و فتح‌الله‌زاده طرح چنین سوالی را عداوت و دشمنی با استقلال دانست.

آیا دشمنی بود؟ 28 اردیبهشت امیرقلعه‌نویی زندگی دوباره‌اش با استقلال را با امضای حکم سرمربیگری خود توسط فتح‌الله‌زاده آغاز کرد. استقلال با مربیگری امیر قلعه‌نویی در خرداد 87 جام حذفی را بالای سر برد تا به لیگ قهرمانان باشگاه‌آسیا سلام کند.

 فتح‌‌الله‌زاده در آخرین روزهای شهریور ماه عزل شد و درست در فاصله 24 ساعت بعد یعنی روز 27 شهریور 87، امیر واعظی آشتیانی، رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری و یکی از نزدیک‌ترین عناصر سازمان تربیت‌بدنی به سمت مدیرعاملی باشگاه استقلال رسید.

تغییر مدیر عامل شوک مثبتی بود. استقلال که در قم برابر صبا شکست 3 بر یک را پذیرفته بود در پس این جابه‌جایی‌ها و در اولین نبرد برابر استقلال اهواز به پیروزی رویایی 6 بر صفر دست یافت.

استقلال از مهر ماه ساختار جدیدی پیدا کرد. انصاری با تشکیل شرکت سرمایه‌گذاری استقلال و جذب اسپانسر مالی تلاش کرد موانع مالی پیش پای استقلال را بردارد.

واعظی آشتیانی امور اداری و اجرایی را به عهده گرفت و امیر قلعه‌نویی این بار با محدود شدن دایره دخالت‌هایش در مسائل جاری باشگاه، صرفا وقف تمرینات شد. بزرگ‌ترین اتفاق درخصوص استقلال، تغییر چهره بازیکنان بود. قلعه‌نویی مدعی شد کار اصلی او روحیه دادن به بازیکنانی است که به باختن عادت کرده بودند و در همین راستا آرش برهانی تا مرز شکستن رکوردهای تاریخ گلزنان ایران پیش رفت.

چه کسی تصور می‌کرد تیمی که به زحمت روی پله سیزدهم فصل گذشته نشسته بود و در مصاف با پگاه گیلان (تیم در حال سقوط لیگ)‌ در وقت‌های اضافه بازی قهرمانی جام حذفی را جشن گرفت، این گونه تغییر سیما دهد و بر مسند قهرمانی بنشیند؟!