آدم‌هایی که ‌سرطان ‌نمی‌گیرند

هر ساله میلیون‌ها نفر در سراسر کره زمین مبتلا به سرطان می‌شوند که آمار قابل توجهی است، اما وجه دیگر این قضیه آماری این است که از هر3 نفر2 نفر هرگز به سرطان مبتلا نمی‌شوند. همچنین بیش از نیمی از افرادی که زیاد سیگار می‌کشند، به سرطان مبتلا نمی‌شوند. مطالعات اخیر این حقیقت را نشان می‌دهد. پس محققان می‌توانند با پاسخ به این پرسش که چرا تعداد زیادی از مردم در برابر بیماری‌های کشنده مقاومت می‌کنند، به روش‌های درمانی جدیدی دست‌یابند.

کد خبر: ۲۳۸۹۳۶

تحقیقات اخیر انجام شده در انستیتو کارولینای استکهلم سوئد نشان می‌دهد که بعضی افراد مکانیسم بیولوژیکی خاصی دارند که در برابر سرطان مقاومت کرده و از گسترش آن جلوگیری می‌کنند.

پروفسور جورج کلین می‌گوید: بعضی ژنوتایپ‌ها(نژادمانه) وجود دارند که در همان آغاز سرطان آن را از بین می‌برند و باعث می‌شوند سالم بمانیم.

رنج و ناراحتی ناشی از سرطان برای بیمار و خانواده‌اش باعث شده که دانشمندان روی عوامل ژنتیک مستعدساز سرطان، تمرکز کنند. به عبارت دیگر عوامل ژنتیک مقاومت در برابر سرطان تا حد زیادی ناشناخته مانده‌اند، چرا که روی دیگر سکه (عوامل ژنتیک مستعد‌ساز سرطان) بیشتر مورد توجه بوده است. موضوع مقاومت در برابر سرطان آن‌گونه که باید مورد بررسی قرار نگرفته است. بدن افراد مکانیسم‌های متفاوتی برای بی‌اثر کردن سلول‌های سرطانی دارند و مانع پیشرفت بیماری‌ها در همان مراحل آغازین می‌شوند.

احتمال بسیاری وجود دارد که سیر تکاملی انسان باعث شده تا مکانیسم حفاظتی در برابر سرطان شکل گیرد.

این ساختار شاید همانی باشد که از گسترش و به جریان افتادن سلول‌های سرطانی و رشد آنها و تبدیل شدن به توده سرطانی جلوگیری می‌کند و اجازه پیشرفت به آن را نمی‌دهد.

تقریبا 5 نوع مکانیسم مقاومتی در برابر سرطان وجود دارد. یک نوع آن مکانیسم مصونیتی نام دارد که محققان عکس‌العمل این سیستم را در بوزینه آمریکایی و میمونsquirrel آلوده به ویروس Herpesvius saimri بررسی کردند و به نتایج جالبی در تنظیم زمانی واکنش پادتن مربوط دست یافتند.

پس از آلودگی پادتن مربوط به بوزینه آمریکایی ظرف مدت 3 روز به شکل قابل توجهی افزایش یافت در صورتی‌که در میمون3 squirrel هفته طول کشید و در این مدت غدد سرطانی رشد سریع و زیادی داشتند.

مکانیسم دیگری که وجود دارد، ژنتیکی است. افرادی‌که دچار نقصان در این مکانیسم هستند به نور ماورای بنفش حساسند و حتی با مراقبت‌های دقیق هم ممکن است دچار آماس‌های سرطانی شوند که نتیجه نقصان ژنتیکی است.

مکانیسم نوع سومepigenetic است که شامل تغییرات در ظهور ژن است و در انسان این نقصان خودبه‌خود اتفاق می‌افتد و احتمال شیوع تومور را افزایش می‌دهد. حدود 10 درصد انسان‌ها این نقصان را دارند که خطر ابتلا به سرطان روده را 3‌برابر می‌کند.

2 مکانیسم دیگر درون سلولی هستند. در این نوع با مشخص شدنDNA معیوب مرگ سلولی اتفاق می‌افتد و جلوی تولید و گسترش مجدد خطر را می‌گیرد که در بعضی افراد این واکنش در زمان لازم صورت نمی‌گیرد و فرد دچار سندروم‌های نادری می‌شود.

محققان معتقدند مکانیسم درون‌سلولی نقش مهم و اساسی در مقاومت سرطانی دارد، زیرا 2 سلول مجاور که در تعامل فیزیکی مستقیم هستند، می‌توانند شرایط پیش از سرطان را در یکدیگر تشخیص داده و جلوی پیشرفت و گسترش سلول‌های ناسالم را بگیرند.

محققان بر این باورند که تحقیقات بعدی باید بیشتر روی این مقوله انجام شود، چرا که به‌نظر می‌رسد تکامل انسان به‌گونه‌ای است که بعضی ژن‌های مقاوم را در وجود بشر به ودیعه گذارده است و عده زیادی از انسان‌ها را در برابر سرطان محافظت می‌کند.

روزی که بتوانیم بفهمیم چگونه طبیعت ما را از خطر سرطان می‌رهاند، می‌توان به عده زیادی که از سرطان رنج می‌برند، کمک کرد تا مکانیسم ژنتیکی مقاوم در برابر سرطان را در آنها ایجاد کرده و نجاتشان دهیم.