ازجشنواره چه خبر؟

اتفاق‌های جشنواره به همین چند مورد محدود نیست و اگر پای سخن فیلمسازان بنشینیم، اتفاق‌های زیادی از این دست را روایت می‌کنند. حالا هرچه این فیلمسازان مهجورتر و ناشناخته‌تر باشند، اتفاق‌های عجیب و غریب برای آنها بیشتر رخ می‌دهد. یک نمونه مشخص و آشکار چنین فیلم‌هایی، مستندی است که سازنده آن می‌گفت در مرحله ارسال فیلم برای دبیرخانه، 3 بار نسخهDVD  فیلم را به جشنواره ارائه کرده و هر 3 بار فیلم گم شده است. حالا این که این ماجرا از سر عمد بوده یا نه، موضوعی است که خود این فیلمساز هم نمی‌داند.

او در شرایطی که متوجه می‌شود فیلم اصلا به رویت هیات انتخاب نرسیده، در نهایت با تلاش‌ شخصی خود موفق می‌شود برای چهارمین بار نسخه‌ای به جشنواره بدهد. اطلاعاتی هم که از سوی دبیرخانه برای نشریات ارسال شده، حداقل درباره این فیلم و چند اثر دیگر کاملا ناقص بوده و یکسری از اسامی ارائه شده و اسامی دیگر بیان نشده تا حداقل در چند مجله سینمایی معتبر نام و مشخصات این فیلم‌ها درج شود. حالا تصور کنید چنین وضعیتی برای یک فیلمساز شهرستانی دور از تهران رخ دهد. آیا او می‌تواند حتی با وجود شایستگی‌های فراوان، فیلم خود را به نظر تصمیم‌گیران جشنواره برساند؟

نکته دیگر نمایش فیلم‌های مستند است. امسال به فیلمسازانی که در جشنواره حضور داشته‌اند، هیچ کارتی جهت نمایش فیلم داده نشده و به یکی از آنها، جشنواره، نامه‌ای داده که با آن می‌تواند 20 نفر را به سالن سینما ببرد تا فیلم او را ببینند. جالب‌تر از همه این است که هیچ یک از فیلمسازان مستند و صاحبان چنین آثاری به مراسم‌های مختلف دعوت نشده و نمی‌شوند و وقتی هم یکی از آنها با مسوولان برگزارکننده تماس می‌گیرد تا کارت دعوت افتتاحیه بگیرد، به او می‌گویند ما در این مراسم فقط هنرمندان را دعوت می‌کنیم!

به نظر می‌رسد مسوولان جشنواره فیلم فجر امسال موفق به ابداع سبک تازه‌ای از برگزاری جشنواره شده‌اند. خدا را چه دیدید! شاید سال دیگر در چنین ایامی کتابچه‌ای به دست خبرنگاران برسد که در آن نام هیات انتخاب، هیات داوران، نتایج و خلاصه همه چیزی که مربوط به جشنواره است، منتشر شده باشد. حتما مسوولان جشنواره در آن صورت برای برگزاری این جشنواره هم استدلال‌هایی خواهند داشت و عنوان خواهند کرد در فلان کشور جشنواره‌ای با همین سبک و سیاق برگزار می‌شود که اتفاقا خیلی هم معتبر است!