توچال اهل شوخی نیست

توچال که حدود 3950 متر ارتفاع دارد، وقتی جامه برفی می‌پوشد، جلوه‌ای خاص پیدا می‌کند. صعود به این کوه، نیازمند تجهیزات فنی کوهنوردی نیست و در تابستان با داشتن آمادگی جسمانی، راحت به آن صعود می‌کنید؛ اما زمستان حکایت دیگری دارد، هیچ کوهی در کشورمان به اندازه توچال تلفات نداشته و امسال هم متاسفانه تا امروز چند نفر جان خود را در مسیرهای این کوه، از دست داده‌اند. راستی چرا توچال این همه قربانی گرفته است؟ در این خصوص به چند علت اصلی اشاره می‌کنم. نزدیکی توچال به تهران سبب می‌شود که شمار زیادی از علاقه‌مندان کوه اقدام به صعود از این قله کنند.

پس پرشمار بودن کوهنوردان، احتمال افزایش حوادث را بالا می‌برد. برای رسیدن به قله توچال باید مدت زیادی روی یال آن راه بروید. اگر مسیر را نشناسید، فکر می‌کنید تا قله راهی نیست. پس از شیرپلا و رسیدن به سنگ سیاه سپس ادامه دادن مسیر روی یال، در صورت بارش برف شدید و آغاز بوران جایی را برای پناه گرفتن ندارید. در بیشتر روزهای زمستان، بادهای شدیدی در توچال می‌وزد که اگر با برف و بوران همراه شود، حتی 2 متری جلوی خود را نمی‌بینید و احتمال گم کردن راه وجود دارد. چنین وضعی خطرناک است. حالا دیگر فرق نمی‌کند کوهنوردی باتجربه باشید یا یک کوهروی کم‌تجربه.

بر این اساس تا به حال، کوهنوردان برجسته‌ای هم در توچال جان خود را از دست داده‌اند. وقتی سرمای توچال آغاز شود و شب هنگام بدون پیش‌بینی لازم آنجا باشید، حوادث غم‌انگیز در کمین‌تان است.

برخی فکر می‌کنند چون توچال تهران را در برگرفته، همنشینی آن با این شهر، احتمال خطر را کاهش می‌دهد. آنها بدون تدارک کافی، کار صعود را آغاز می‌کنند و دچار آسیب یا حادثه می‌شوند.

اگر تجربه کافی در کوهنوردی و آمادگی جسمانی خوب ندارید، فکر صعود زمستانی به توچال را از سر بیرون کنید و بالاتر از جاهایی چون پناهگاه شیرپلا یا پلنگ‌چال در دره درکه نروید. اما اگر باتجربه‌اید، باز هم بدانید توچال اهل شوخی نیست. در زمان مناسب و در قالب یک گروه کوهنوردی اقدام به صعود کنید و قبل از صعود، از فدراسیون کوهنوردی یا گروه‌های امداد مستقر در مسیر صعود راهنمایی بخواهید.