مورینیو و رویای دوردست

مربی موفق پیشین چلسی و پورتو معترف است که عواملی مانند بی‌نظمی‌های آدریانو، مهاجم برزیلی متنبه نشدنی اینتر و قدرت گرفتن مجدد روسونری و نزدیک شدن یوونتوس به اندازه‌های سابقش، مشکلاتی برای او به وجود آورده و رسیدن به اهدافش را سخت کرده است.

«گمان می‌کنم امسال سطح لیگ ایتالیا در قیاس با فصول اخیر، بالاتر رفته باشد و بیش از آن که بخواهم کار خودم و تیمم را تحسین کنم، معتقدم تعداد تیم‌های تهاجمی در کالچو بیشتر از پیش شده و تیم‌ها در سطحی بالاتر از گذشته، بازی می‌کنند. تهاجمی‌تر شدن آنها هم باعث نشده که نظم و نظام‌شان را از دست بدهند و بی‌حساب و باشتاب زیر توپ بزنند و برعکس شما می‌توانید پیشرفت تاکتیکی را در بیشتر تیم‌های این کشور ببینید و تیم‌های تحت اداره اسپالتی و جام پائولو نمونه‌های خوبی در این ارتباط هستند. آنها هم زیبا و تماشاگرپسند بازی می‌کنند و هم قربانی و اسیر فوتبال زیبا نمی‌شوند. به همین دلیل است که کار امسال اینتر برای تکرار قهرمانی‌اش در سری A  سخت‌تر از گذشته است.»

دور از حقیقت

مورینیو شاید حاضر به اعتراف این نکته نباشد، اما حقیقت آن است که کار او در مرحله بعدی جام قهرمانان اروپا بسیار دشوارتر خواهد بود، زیرا اینتر باید با منچستریونایتد، قهرمان دوره گذشته در اسفندماه به طور رفت و برگشت بازی کند و چون مسابقه دوم در اولدترافورد خواهد بود، عبور از سد شیاطین سرخ چیزی شبیه به یک رویای دور دست و دست نیافتنی و معضل غریبی نشان می‌دهد. مورینیو در مصاحبه‌هایش درباره این موضوع با خوشبینی زیادی گفته است: «من همیشه دلم می‌خواسته در این جام با بهترین‌ها مواجه شوم و بازی بعدی‌مان، این موقعیت را به من بخشیده و با اشتیاق زیادی در انتظار آن هستم. حریف ما، فوق‌العاده قوی و صاحب عنوان قهرمانی جهان و یک مربی بزرگ (الکس فرگوسن)‌ است و همه اینها از ارزش‌هایش می‌گوید.»

با این حال، مورینیو چوب دو نتیجه بسیار بدی را می‌‌خورد که اینتر در 2 دیدار آخرش در مرحله گروهی جام کسب کرد و ابتدا در خانه‌اش یک بر صفر به پاناتینایکوس یونان باخت، سپس در زمین وردربرمن آلمان، تسلیم این حریف «از قبل حذف شده» شد. بویژه نتیجه نخست سبب شد سر گروهی را از دست بدهد و در غیر این صورت، اینک به عنوان تیم نخست گروه دوم جام با ویارئال در شروع مرحله حذفی مصاف می‌داد و نه با منچستری‌ها.

همان رقابت

مورینیو فعلا وقت دارد به «سریA»  و تحکیم وضعیت اینتر در آن جبهه و رساندن نراتزوری به چهارمین اسکودتوی پیاپی‌اش بیندیشد و در این خصوص، برنامه‌ریزی کند. او با این نظریه که هنوز هم لیگ برتر انگلیس بسیار پر شورتر و جذاب‌تر از کالچوست، چندان همسویی نشان نمی‌دهد و می‌گوید: «می‌گویند لیگ انگلیس همچنان قابل بازاریابی و در این خصوص مثبت‌تر و جذاب‌تر و پولسا‌زتر است، اما فکر نمی‌کنم تفاوت‌ها زیاد باشد و همان رقابت و هیجان را در «سریA»  نیز می‌یابید. اینجا هم تدارکات بسیاری را برای ارتقای مسابقاتشان و فروختن و جواب دادن آن می‌کنند و عوامل ایجاد جذابیت کم نیست.»

در انگلیس بشدت مورد علاقه و توجه مطبوعات این کشور بود که در سیما و حرکات و حرف‌های فوق‌العاده او تضاد آشکار و شیرینی را با فضای سنتی انگلیس می‌دیدند و در نتیجه هر چه بیشتر آن را انعکاس می‌دادند.

با اوقاتم چه کنم؟

در ایتالیا همان وضع دایر نبوده و رسانه‌های این کشور فهم و انعکاس حرکات او را دشوارتر یافته‌اند. با این حال مورینیو انرژی بیکران و هوش فوق‌العاده‌اش را صرف کسب مجدد اسکودتو برای اینتر کرده و گله‌ای ندارد، اما می‌گوید بعد از پایان دوران حضورش در جمع آبی و سیاه‌‌های شهر میلان به اسپانیا خواهد رفت. «دوست دارم بعد از انگلیس و ایتالیا، اسپانیا را هم تجربه کنم تا هر 3 لیگ بزرگ جهان را در کارنامه‌ام داشته باشم. پس از آن روزی برای هدایت یک تیم باشگاهی به انگلیس باز خواهم گشت، زیرا همواره لیگ این کشور را تحسین کرده‌ام و سال‌های حضورم در چلسی همیشه برایم عزیز است، اما حاضر نشدم تیم ملی انگلیس را تحویل بگیرم، به  این دلیل که تیم‌های ملی کم‌فعالیت‌اند و سالی حداکثر 10 تا 12 بازی دارند و آن وقت من با بقیه اوقاتم چه کنم؟ من دوست دارم هر روز با تیم سر و کله بزنم و کار کنم، نه این که مجبور باشم به عنوان یک مربی ملی فقط به استادیوم‌های مختلف سر بزنم و بازی‌های باشگاهی را ببینم و در نهایت هر دو ماه یک بار، دو بازی داشته باشیم. البته جذابیت و اعتبار پست سرمربیگری تیم ملی انگلیس به حدی بود که در پاییز 2007 و پس از پیشنهاد شدن آن به من کم مانده بود که بروم، اما در آخرین روزها دیدم که مطابق با خواسته من نیست و مرا راضی نمی‌کند.»

یک ستاره

انگلیسی‌ها بعد از آن بود که با فابیو کاپه‌لوی مشهور و ایتالیایی تماس گرفتند و تیمشان را به وی سپردند و ناراضی هم نیستند، زیرا او خوب نتیجه گرفته، اما مورینیو هم در اینتر سبک فوتبال مبتنی بر سازماندهی و نظم و استحکام خود را به شکل لازم به اجرا نهاده است. یک سلاح ویژه او زلاتان ابراهیموویچ بوده که گل‌های جالب و حساسی زده و در حالی که دیگر مهاجمان نراتزوری فصل متوسطی را سپری کرده‌اند، وی بارها به نجات این تیم آمده و مورینیو چنان به وی معتقد است که او را بالاتر از هموطنش کریستیانو رونالدو، برنده توپ طلای امسال می‌انگارد. چنان ادعایی در آینده نزدیک در رویارویی اینتر با منچستر در مرحله یک هشتم نهایی جام قهرمانان باشگاه‌های اروپا به بوته آزمون و نقد گذاشته خواهد شد و دوئل مستقیم آنان تا حدی نشان خواهد داد که کدام یک بهترند. «آقای خاص» منکر توانایی‌های رونالدو نیست، اما اضافه بر زلاتان، مسی آرژانتینی و کاکای برزیلی را هم بالاتر از او می‌داند و معتقد است ستاره بارسلونا در دو سه سال آینده بر جهان فوتبال حکومت خواهد کرد. او می‌گوید: «ابراهیموویچ قدرتی، شجاع، پراحساس و حمله‌ور است و به فوتبال عشق می‌ورزد و هر گونه فشار و تاکتیکی را که متوجه وی کردم به آن جواب داد و از آن قبیل نفرات است که می‌تواند همه چیز را در زمین تعیین کند و پایه اصلی یک تیم باشد و توپ طلا باید به زودی زود به او برسد. من فقط یک نفر را بیشتر از او تحسین کرد‌ه‌ام که دیدیه دروگبا است و نه فقط در چلسی از مهره‌های اصلی من، بلکه مجری طرح‌های من در زمین و همیشه بخشی از زندگی من بوده است. تنها تاسف من این است که ابراهیموویچ آنقدر خوب است که نمی‌توانم و نباید دروگبا را سریعا به اینتر بیاورم.»

مترجم: وصال روحانی
منبع: 4  Channel / ژانویه 2009