با دوربین مردم عکاس شدم

چطور شد رفتید سراغ عکس ؟

خواستگاه این حرکت برای من خیلی بی هدف بوده است! برای آن نقشه‌ای از قبل نکشیده بودم. بیشتر هدف من یادگیری خود سینما بود. من خودم را بازیگر خالی نمی‌دانم و به نوعی یک سینماگر هستم. من کارگردانی، موسیقی، صحنه و لباس و... را می‌شناسم. اما موقعیت من یک بازیگر است. من ازاین طریق می‌توانم چند‌سال بعد راحت تر فیلمم را بسازم.

بالاخره نگفتید چطور شد که رفتید سراغ عکاسی؟

من یادگیری عکاسی را مدیون علیرضا ثانی فر هستم. همیشه در گذشته از روی آلبوم‌های خانوادگی متوجه می‌شدم که یکسری عکسها از جهاتی با مابقی متفاوت است. البته من کادر را به طور ناخودآگاه می‌شناختم و جلوی ثانی فر کادر را می‌بستم و او عنوان می‌کرد خوب است. البته چیزی درباره دیافراگم و حساسیت نمی‌دانستم. ثانی فر عکاسی را در یک ساعت به من یاد داد و پس از ان من عکس گرفتم که نتیجه اش عالی بود.

انگار برخلاف موج ایجاد شده، شما علاقه‌ای به عکاسی دیجیتال ندارید؟

من اصولا نگاتیو عکاسی می‌کنم.پروسه‌ای که باید برای ظاهر شدن نگاتیو‌ها طی شود برای من لذت بخش است و درآن حال عجیبی دارم زیرا منتظر نتیجه کار هستم. هنوز کسانی که با دیجیتال کار می‌کنند کار با نگاتیو را دوست دارند. تمام افرادی که در سینما کار می‌کنند کسانی هستند که برای سینما طراحی شده‌اند.

عکس‌های نمایشگاه را طی چه مدتی گرفتید؟

تعدادی از آنها را حدود دو ماه آخر گرفتم. حدود 37 تا 38 عکس را از میان تعداد بیشتری انتخاب کردم که برخی از آنها عکسهایی از ناصر تقوایی، فریبرز عرب نیا، سام در خشانی، مهتاب کرامتی، محمد رضا موئینی، مسعود کیمیایی و.... است. که البته تعدادی از آنها را سر فیلم‌های چای تلخ، آدم، شبانه روز،روز سوم و... گرفته شده است.

با چه دوربینی کار می‌کنید؟

من با دوربین مردم و دوستانم عکاس شدم. من از آنها دوربین قرض می‌گرفتم. هیچ وقت دوربین نداشتم و همه آثار این نمایشگاه نیز آنا‌لوگ است. علاقه من به عکاسی در دوران نوجوانیم نیز وجود داشت در آن زمان سعی می‌کردم عکسهایی از بازیگران هندی، آمریکایی و ایرانی جمع کنم و به نوعی برایم سرگرمی بود. تا دو سال پیش انگیزه برگزاری یک نمایشگاه را نداشتم اما بالاخره این حس در من ایجاد شد.