معلمان و ضعف IT

این مساله کهIT  مورد علاقه نوجوانان و جوانان است، تنها به ایران اختصاص ندارد و معمولا در تمامی کشورها، جوان‌ترها به پیچیدگی‌های دنیایIT  دسترسی بیشتری دارند و این امر اغلب در خانواده‌ها محل اعتراض والدین است؛ چرا که جوانان با استفاده از این فناوری به حوزه‌ای وارد می‌شوند و اطلاعاتی کسب می‌کنند که تا پیش از این، خط قرمز خانواده‌ها محسوب می‌شد و والدین قادر به کنترل فرزندان خود نیستند اما در ایران عقب ماندن معلمان از دانش‌آموزان خود در این حوزه، از ضعف نظام آموزشی حکایت دارد و نشان می‌دهد تاکنون آموزش ضمن خدمت فرهنگیان و برنامه‌های آموزشی در حوزهIT  برای معلمان کافی نبوده است، ضمن این که چنین ضعفی از به روز نبودن نرم‌افزارها و سخت‌افزارهای موجود در مراکز آموزشی و امور اداری آموزش و پرورش بخصوص در بخش دولتی حکایت می‌کند.

اما وجود چنین شکاف اطلاعاتی در بخشIT  میان دانش‌آموزان و معلمان (و حتی والدین)‌ خالی از تبعات مثبت و منفی نیست. دنیای اینترنت و فناوری اطلاعات و ارتباطات نوجوانان را وارد حوزه‌ای کرده که فرصت رشد استعدادهایشان را فراهم می‌کند. آنها با دنیای مجازی و حتی آدم‌هایی با اختلافات نژادی، زبانی و فرهنگی ارتباط برقرار می‌کنند. دوستان جدید و تجربیات جدیدی پیدا کرده‌اند و براحتی قادر به ورود این اطلاعات به زندگی شخصی‌شان هستند.

نوجوانان با استفاده از چنین امکاناتی بسادگی به حوزه‌های تخصصی‌تر دسترسی دارند و از قوه فکرشان بیشتر استفاده می‌کنند؛ در حالی که این دنیا خالی از نقاط ضعف نیست. اینترنت و فناوری اطلاعات، فرصت ورود مصادیق و مظاهر فرهنگی و قومی جدیدی را به حوزه فرهنگ خودی و بومی فراهم کرده و اگر این مواجهه بدون پشتوانه علمی و اطلاعاتی باشد، اساس فکر نوجوان را دچار تعارض می‌کند. نوجوانان و جوانان در سنین بلوغ شخصیتی در رویارویی با مظاهر فرهنگ بیگانه دچار تشتت فکری می‌شوند و در بسیاری موارد به افراط یا تفریط می‌رسند. فناوری اطلاعات و جریان آزاد وابسته به آن، مجال ورود فرقه‌ها و افکار خرافی را نیز فراهم کرده و تبلیغات این فرقه‌ها در این فضا معمولا افراد ناآگاه را به گمراهی می‌کشاند. از این رو نه ممانعت از دسترسی و ممنوعیت جوانان از ورود به این فضا اثربخش است و نه آزادی بی‌حد و حصر در این فضای مجازی. بنابراین پدر، مادر و معلم از جمله افرادی هستند که باید همراه نوجوان و جوان به این فضا وارد شوند و همپای آنان بیاموزند و آموزش دهند. اگر دانش‌آموزان به اشراف خود در حوزهIT  پی ببرند و معلم را از ورود به این حوزه عاجز ببینند، حاضر به تبادل نظر و فراگیری از معلم ناآگاه نیستند و این یعنی اعلام خطر به آموزش و پرورش!