خطری که جدی گرفته نمی‌شود

دلیریوم به نوعی کاهش ناگهانی در میزان هوشیاری فرد سالمند اطلاق می‌شود که با کاهش میزان توجه و عملکرد کلی شناختی وی همراه است. این اختلال معمولا در کسانی دیده می‌شود که یا در بیمارستان بستری هستند یا مدتی پیش در بیمارستان بوده و حال از آن مکان به منزل منتقل شده‌اند و در منزل زیر نظر خانواده نگهداری می‌شوند. تحقیقات نشان داده است در 10 تا 30‌درصد سالمندانی که سابقه چندین بار بستری را در بیمارستان دارند، دلیریوم دیده می‌شود.

دلیریوم را با سکته مغزی اشتباه نگیرید: شاید خانواده‌ها گمان کنند دلیریوم همان سکته مغزی است، اما بسیار تفاوت دارد. در سکته‌های مغزی اختلال عروقی حاد پیش می‌آید که یا قسمتی از بافت مغز از بین می‌رود یا بخشی از مغز به دلیل نرسیدن اکسیژن عملکرد خود را از دست می‌دهد؛ اما دلیریوم مجموعه‌ای از اختلالات روانی است که پیکان آن به سمت شناخت و حافظه سالمند است و از این نظر اهمیت دارد که این اختلالات می‌تواند به حالت دائمی باقی بماند. آنچه در دلیریوم اتفاق می‌افتد، مجموعه‌ای از اختلالات روانپزشکی است که محوریت آن تغییرات روان بیمار است نه خاصه بافت مغز.

انواع دلیریوم

دلیریوم بیش‌فعال: در این نوع از دلیریوم، فرد کاملا بی‌قرار، پرخاشگر و آنچنان پرسروصدا می‌شود که تعجب همه اطرافیان ازجمله همسایگان را نیز برمی‌انگیزد.

دلیریوم کم‌فعال: برعکس قبلی، در این نوع، سالمند بیشتر خواب‌آلود می‌شود و اطرافیان از بی‌حالی و کرختی وی شکایت دارند.

دلیریوم مخلوط: در این نوع، مخلوط هر دو مورد بالا دیده می‌شود. در برخی مواقع سالمند خواب‌آلوده است و در مواقع دیگر بسیار شلوغ و پرسروصدا.

دلیریوم خاموش: در این نوع که مرموزانه‌ترین نوع دلیریوم است، فرد طبیعی به نظر می‌رسد و انگار نه انگار اتفاقی افتاده، اما اگر همراهان قدری بیشتر توجه کنند، می‌بینند سالمندشان برخی حوادث و اشخاص زندگی خود را به یاد نمی‌آورد یا به طور گذرا دچار اختلال شناخت در اطراف خود می‌شود.