تازه چه خبر دکتر جان...؟!

«بوعلی سینا» که از سرو سامان گرفتن آن حدود 24 سال می‌گذرد هنوز یکی از آبرومندانه‌ترین مجموعه‌های تلویزیونی این دیار است. در هر سریال تاریخی بخش پژوهش از ارکان شکل‌گیری درست داستان و فیلم نوشت آن محسوب می‌شود.

در این سریال عنصر تخیل و اهرام‌های درام، درست به فراز و نشیب‌های حیات پر برکت یکی از مفاخر طبابت در دنیا چسبیده است.

جغرافیای سریال که در واقع به 2 بخش کاخ‌ها و مکان‌های سلطنتی و محل زیست مردم عادی مرتبط است. با دقت و ظرافت خاصی سامان گرفته است.

مضاف بر این که سازنده سریال در سر و شکل دادن اثر خود نشان داده است که مرعوب ساخت‌وساز دکور‌های خوش رنگ و لعاب خود نشده و این آدم‌ها هستند که بر مسیر داستان حکمرانی می‌کنند.

به هر روی شکل‌گیری یک سریال تاریخی علاوه بر مواد و مصالح منسجم داستانی به نیروهای کار بلد و توانمند اجرایی در این عرصه نیاز دارد. بوعلی سینا در زمینه شاخصه‌های دیداری که به قوام اثر مدد رسانده به نیکی از توانمندی عواملش بهره برده است. لباس‌های اعیان و اشراف و پوشش مردم عادی قابل باور است.

نوع البسه با طبقات گوناگون اجتماعی آن مقطع زمانی به گونه‌ای تطبیق دارد. هرچند که تخیل طراح و ظرافت‌هایی که چاشنی پوشش آدم‌ها کرده به این غنای دیداری مدد مضاعفی رسانده است.

ریختار آدم‌های داستان با توجه به طبقه اجتماعی آنان قابل پذیرش به نظر می‌رسد. پوشش آدم‌ها به گونه‌ای نیست که سیمای آنان میان این البسه محو و کمرنگ شود، معضلی که در اغلب سریال‌های تاریخی بشدت عیان است همین سنگینی و استیلای شمایل دیداری و پوششی شخصیت‌هاست که به نوعی خود آدم‌های داستان، سکنات و رفتارشان را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

بیشتر بازیگران برای نقش‌هایی گزینش شده‌اند که نزدیکی و قابل لمس بودن شخصیت‌های داستان با توانمندی آنان رخت واقعیت بخود گرفته است. هرچند که تعداد بسیاری از آنان همچون فیروز بهجت محمدی، عطاالله زاهد و... در خاک آرمیده‌اند.

به هر روی دیدار دوباره سریال برای نسلی از مخاطبان و همکاران هنرمند این از دست‌رفتگان تجدید خاطره‌ای با عزیزانی است که در عرصه هنر این دیار تلاش کرده‌اند.

مرحوم کیهان رهگذار در مقام نویسنده و کارگردان اثر گرانقدری از خود برای نسل‌های آتی به یاد گذاشته که اکنون تصور سیما و منش حکیم دانشمند حجه‌الحق، شرف‌الملک بوعلی سینا با مرور رخدادها و فراز و نشیب‌های داستانی این سریال در ناخودآگاه جمعی ما نشو و نما پیدا می‌کند.

علی احسانی