می‌توان حاجی باخبر شد

مدینه منوره - ابراهیم زاهدی مطلق: برقراری ارتباط اگر با چشم‌ها باشد، بهترین رابطه‌ها در مدینه‌النبی و مسجد النبی بین مسلمانان برقرار است؛ اما رابطه کلامی و زبانی در حداقل ممکن برقرار می‌شود و برادران در کنار هم و در کنار پیامبری که معجزه‌اش کتاب است و علم الفت قلوب، از حال هم بی‌خبرند. مشکل زبان را تا قبل از این گمان می‌کردم فقط ما ایرانیان داریم، اما وقتی در مسجدالنبی می‌نشینم و در کنارم از گینه کوناکری تا چین و از ترکیه تا قزاقستان و از دانمارک تا بورکینافاسو، زائر نشسته است و هیچ‌کدام با هم حرف نمی‌زنند، احساس می‌کنم نیمی از هدف حج برآورده نشده است، نیمی مهم که باخبر شدن مسلمانان از اوضاع و احوال یکدیگر است. چه می گویم؟ نه با خبر شدن من ایرانی از احوال آن اندونزیایی یا نیجریه‌ای؛ بلکه از حال و روز مسلمان زائری که همسایه امان است و پشت پیراهنش به زبان ترکی نوشته: هم بی‌خبرم، چرا که نه زبان مشترکی داریم و نه زبان یکدیگر را می‌فهمیم، (از گروه‌هایی که اندکی به زبان عربی آشنایی دارند و با عرب‌ها چند کلامی هم‌سخن می‌شوند، باید گذشت)‌ بارها در مسجدالنبی این سوال از ذهنم گذشت که اگر اروپاییان یا آمریکایی‌ها توانایی جلب این همه ملت‌ها را داشتند، آیا مردمانشان این گونه ساکت در کنار هم بودند یا یکی دو زبان داشتند که موجب اتصالشان شود و چگونه به این زبان مشترک می‌توان رسید؟