تجلیل از فیلسوف فرهنگ

حسین شقاقی: چهارشنبه و پنجشنبه گذشته به مناسبت روز جهانی فلسفه، 2 نشست در موسسه حکمت و فلسفه ایران برگزار شد؛ نشست اول به تامل فلسفی درباره حق و قدرت و نشست دوم به بزرگداشت از دکتر رضا داوری‌ اردکانی، استاد فلسفه دانشگاه تهران تحت عنوان فیلسوف فرهنگ اختصاص داشت. تجلیل از استادان باسابقه فلسفه پیشتر نیز سابقه داشته است، اما تجلیل از داوری به عللی با تجلیل از سایر همقطاران او متفاوت بود. روز پنجشنبه موسسه حکمت و فلسفه با حضور جمعیتی کم‌سابقه مواجه شد. بسیاری از دوستداران فلسفه به موسسه حکمت آمده بودند. همچنین حضور نمایندگان گروه‌های مختلف سیاسی (هرچند نه به نمایندگی از گروه‌های سیاسی‌ای که منسوب به آنها هستند) را نیز شاهد بودیم؛ از رئیس دولت اصلاحات گرفته که هرچند حضور فیزیکی در این نشست نداشت ولی در پیام ارسالی خود، بزرگداشت همشهری خود را بزرگداشت خرد و معرفت دانست تا معاون فرهنگی وزارت علوم دولت نهم؛ که داوری را دماوند تفکر ایران دانست. اما چرا دکتر داوری جایگاهی متفاوت با سایر اهل فلسفه دارد؟ دوستداران فلسفه می‌دانند که جریان‌های فکری فلسفی معاصر در بین دانشگاهیان ایران را غالبا دو عنوان فردیدی‌ها (یا به عبارت برخی، هایدگری‌ها) و پوپری ها تشکیل می‌دهند. مسلک اول به شیوه ای تاریخگرا و یا حتی گاهی فراتاریخگرا، بیشتر متوجه اهمیت سنت بوده و نگرش دوم مایل به عقلانیتی نقادانه و کمتر متمایل به تاریخ بوده است (یا حداقل تلقی عموم از این دو جریان این گونه بوده است.) در این میان جریان فردیدی را از میان استادان زنده فلسفه غالبا با نام رضا داوری می‌شناخته‌اند.