کار با اجر، کار بی‌مزد

بی‌شک پاسخ از 4 حالت خارج نیست:

1- مدیر مذکور همزمان با مسوولیت فعلی، مشاغل دیگری مانند تدریس، طبابت و یا... دارد و دریافت یک حقوق، کفاف مخارج زندگی ساده و زاهدانه او را می‌‌دهد.

2- مدیر مذکور ثروت کلانی از خانواده‌اش به ارث برده و یا آن که قبل از رسیدن به این مسوولیت، یک تاجر، کارآفرین و یا صنعتگر موفق بوده و با فعالیت در بخش خصوصی به چنان توانایی مالی رسیده که اساسا حقوق چند میلیونی دولتی برایش عددی محسوب نمی‌شود که بخواهد دریافت کند.

3- دریافت حقوق از دولت برای مدیر مذکور چندان اهمیتی ندارد، چرا که او قرار است احتمالا‌ با استفاده از فرصت‌هایی که در دوران مسوولیت برایش فراهم می‌شود، چندین برابر این حقوق ناچیز، درآمد کسب کرده و حتی برای دوران بازنشستگی‌اش پس‌انداز کند.

هر چند این روزها، اغلب مردم اعتمادی به صحت اظهارات و پاکدستی این جنس از مدیران(گروه 3 )ندارند، اما خاطره دوران مسوولیت مردانی چون دکتر عباس شیبانی و حجت‌الاسلام والمسلمین دعایی، نمایندگان سابق تهران و دیگر عزیزان درستکاری که هیچ‌گاه از مجلس حقوق نگرفتند و زندگی زاهدانه‌ای داشته و دارند را از یاد نبرده ونمی برند .