مرگ یک انسان خوب‌

نیومن پس از آن که در جنگ جهانی دوم حاضر شد، شروع به خواندن درس بازیگری در دانشکده «کنیونگ» کرد و خیلی سریع به ستاره صحنه تئاتر تبدیل شد. فعالیت او در تئاتر «برادوی» از سال 1953 آغاز شد. او در تئاتر موفق «پیک‌نیک» بازی هم کرد. اخیرا هم در فصل بهار قرار بود نمایش «موش‌ها و آدم‌ها» را  روی صحنه ببرد که بیماری، اجازه این کار را از او گرفت. نیومن در سال 1954 اولین فیلم سینمایی خود به نام «جام نقره‌ای» را ساخت که البته بابت آن عذرخواهی هم کرد. نیومن بیش از 50 سال به عنوان یکی از محبوب‌ترین ستاره‌های هالیوودی حکمرانی کرد. بندرت پیش می‌آمد که سرآمد دیگران نباشد. او یکی از وارثان «مارلون براندو» و دیگر بازیگران «متد»ی اواخر دهه 1940 بود، ولی به نظر می‌رسید که او در بازیگری‌اش کمتر تابع سبک و متد خاصی است و بیشتر سعی می‌کند بازی طبیعی از خودش به نمایش بگذارد. او در اواسط فعالیت حرفه‌ای‌اش بیشتر در نقش شخصیت‌های ضدقهرمان ظاهر شد تا قهرمان. او که در ابتدا یک بازیگر جوان پرطرفدار بود، خیلی سریع به یکی از اشراف‌زادگان حرفه خود تبدیل شد.

نیومن در حدود 60 فیلم بازی کرد. او 10 بار نامزد کسب جایزه اسکار شد که البته فقط یک بار آن را (به خاطر بازی در فیلم «رنگ پول» 1986) به دست آورد. او همچنین در سال 1986 جایزه افتخاری اسکار و در سال 1994 جایزه انسان‌دوستی «جین هرشولت» را از آن خود کرد. نیومن 5 فیلم سینمایی هم ساخت که بازیگر زن 4 تای آنها همسر خودش «جوآن وودوارد» بود. فیلم «راچل، راچل» نیومن، نامزدی بهترین بازیگر زن را برای همسرش و بهترین کارگردانی را برای خود او به ارمغان آورد. نیومن و وودوارد برعکس رابطه‌های زناشویی بی‌دوام و از هم گسیخته رایج در هالیوود، 50 سال در کنار هم زندگی کردند.

نیومن در سال 1982 یک شرکت تولید مواد غذایی با «مارک نیومنز اون» راه‌اندازی کرد. تولیدات غذای این شرکت سس سالاد و سس اسپاگتی (سالسا) و البته پف فیل بود. او در گفتگویی که اوایل امسال با روزنامه تایمز انجام داده بود، گفت: «نکته شرم‌آور این است که درآمد تولید سس سالاد از درآمد تمام فیلم‌هایم بیشتر بوده.» تمام سود حاصل از فروش محصولات غذایی نیومن که اخیرا از 250 میلیون دلار هم گذشته بود، صرف امور خیریه می‌شد. او به همراه همسرش اردوگاه‌هایی را برای کودکان بیمار ایجاد کرد تا به پرستاری آنها بپردازد. نیومن که از مخالفان جدی جنگ آمریکا در ویتنام بود در «لیست دشمنان» ریچارد نیکسون رتبه نوزدهم را داشت و این را افتخار و دستاورد بزرگی برای خودش می‌دانست.

آخرین نقش برجسته‌ای که نیومن بازی کرد در فیلم «جاده تباهی» ساخته سال 2002 سام مندز بود. او در این فیلم که با تام هنکس همبازی بود نقش رئیس چماق به دست‌ها را بازی می‌کرد. تام هنکس در مصاحبه‌ای به من گفته بود که از حضور پرهیبت نیومن می‌ترسیده است: «نمی‌توانی به سینما رفته باشی و از او نترسی. تماشای فیلم‌های او جزو بهترین لحظات زندگی‌ام بود. همکار بودن با او که دیگر یک چیز دیگر است...» اول این که او خیلی قدبلندتر از آن چیزی است که فکر می‌کنید و دوم این که آن چشم‌هایش. وقتی اولین برداشت را در اولین روز فیلمبرداری داشتیم می‌گرفتیم اصلا حواسم به کارم نبود؛ به خودم می‌گفتم: «هی گاو! تو داری تو یک فیلم توی چشم‌های پل نیومن نگاه می‌کنی! چطور شد چنین اتفاقی افتاد؟».

نیومن در سال 2007 در مصاحبه‌ای با کانال ABC اعلام بازنشستگی کرد: «وقتی پیر می‌شوید حافظه‌تان ضعیف می‌شود، اعتماد به نفست را از دست می‌دهی، خلاقیتت را از دست می‌دهی. بنابراین برای من این قضیه دیگر تمام شده است».

نیومن همواره به دلیل رفتار فروتنانه و متواضعانه‌اش معروف بود. او یک بار گفته بود که می‌تواند این جملات را روی سنگ قبرش تصور کند: «در اینجا پل نیومن آرمیده است، کسی که ناکام از دنیا رفت چون چشمانش قهوه‌ای شدند.» در کتابی که درباره پل نیومن منتشر شده است «لاورنس جی. موئرک» نویسنده کتاب به نقل از نیومن می‌گوید: «دلم می‌خواهد به عنوان کسی در یاد‌ها بمانم که سعی کرد... سعی کرد بخشی از زمانه خود باشد، کسی که سعی کرد به برقراری ارتباط بین آدم‌ها کمک کند، سعی کرد لطف و محبت به وجود بیاورد، سعی کرد هر چه بیشتر انسان باشد. کسی که از خود راضی نیست و کسی که رفع تکلیف نمی‌کند».

دیگران از پل نیومن می‌گویند

 نیومن نقش اصلی بیش از 50 فیلم را بازی کرده بود، ازجمله «سفر خروج»، «بوچ کسیدی و ساندنس کید»، «حکم»، «نیش» و.« »Absence of malice نیومن در نیم قرن گذشته با مجموعه‌ بهترین کارگردان‌های هالیوود کار کرده بود، ازجمله آلفرد هیچکاک، جان هوستون، رابرت آلتمن، مارتین اسکورسیزی و برادران کوئن. الیزابت تیلور، اوران باکال، تام کروز، تام هنکس و معروف‌تر از همه رابرت ردفورد (در «نیش» و «بوچ کسیدی») ازجمله همبازی‌های معروف او بودند. پل نیومن در فعالیت‌های انسان‌دوستانه سرآمد تمام همتایان خود بود و سود ده‌ها میلیون دلاری حاصل از تولید پف‌فیل را به بنگاه‌های خیریه اختصاص می‌داد و چندین اردوگاه برای کودکان بیمار ایجاد می‌کرد. پل نیومن از مخالفان جنگ آمریکا در ویتنام نیز بود. او که در اواسط دهه 40 سالگی عمرش به موقعیتی افسانه‌ای رسیده بود در سال 1987 و با بازی در فیلم «رنگ پول» برنده جایزه اسکار شد.

 «جاده تباهی» یکی از آخرین فیلم‌های به یاد ماندنی پل نیومن  بود که با بازی درخشان خود در کنار تام هنکس نامزد اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل شد. نیومن که به رانندگی در مسابقات اتومبیلرانی علاقه بسیار زیادی داشت یک بار در مصاحبه‌ای با مجله People گفته بود: «رانندگی با ماشین مسابقه‌ای بهترین راهی است که من برای فرار از زباله هالیوود سراغ دارم».

مترجم: فرشید عطایی‌
منبع: شیکاگو سان تایمز