چهره روز

خداحافظ آقای چشم آبی‌

رویا دیانت: «می‌خواهم در خانه‌ام بمیرم» هنوز چندماه از گفتن این جمله نگذشته بود که سرطان بالاخره چشم‌های پل نیومن را به روی دنیا بست، آن هم نه در خانه‌اش، بلکه در یکی از بیمارستان‌های آمریکا. نیومن که خیلی‌ها او را یکی از اسطوره‌های دنیای بازیگری می‌دانند، اواخر مردادماه دوره شیمی‌درمانی‌اش را در بیمارستان نیویورک نیمه‌تمام رها کرد تا به قول خودش «با خیال راحت در خانه‌اش با زندگی وداع کند». او وقتی مرد 83 ساله بود و یک دنیا خاطره از خودش در ذهن علاقه‌مندان هنر هفتم باقی گذاشته بود.
کد خبر: ۲۰۵۹۰۳

پل نیومن در سال 1925 به دنیا آمده بود، بعد از گذراندن دوران سرکشی (مثل جوانان هم‌نسل‌اش، نسلی که بین دو جنگ ویرانگر جهانی به دنیا آمد و در جنگ دوم وارد جبهه شده بود) به عالم سینما وارد شد. اولین فیلمی که در آن به ایفای نقش پرداخت، خیلی راضی‌کننده نبود، اما این باعث نشد که نیومن راه ستاره شدن را برای خودش هموار نکند. او خیلی زود جایگاه خودش را به دست آورد و به یکی از ستاره‌های ماندگار دنیای سینما تبدیل شد.

نیومن اما عاشق صدای موتور هشت سیلندر8  V بود، با این حال مزرعه‌ای برای نگهداری کودکان فلج هم داشت و با وجود این‌که نامش پس از ماجرای واترگیت و رسوایی کاخ سفید در فهرست افراد مشهوری که مخالف ریچارد نیکسون بودند قرار گرفت، اما مالک یکی از بزرگ‌ترین کارخانه‌های تولیدی سس دنیا هم بود که تقریبا همه درآمدش را صرف کمک به کودکان فلج و سرطانی می‌کرد.

خودش می‌گفت: «مسابقه اتومبیل‌رانی را دوست دارم، اما غذا و فیلم هم همانقدر هیجان‌انگیز هستند.در مسابقه یقینا هزارم‌های ثانیه مشخص می‌کنند که چه کسی بهتر است، اما در یک فیلم یا دستور آشپزی هیچ راهی وجود ندارد که بدانید از موادی که به کار برده‌اید، آخر سر چه نتیجه‌ای می‌گیرید. آشپزی مثل بازیگری است و بازیگری مثل آشپزی.»

همسر نیومن «جووان وودوارد» که از سال 1958 با هم زندگی می‌کنند و رکورد سازگارترین زوج و با دوام‌ترین زندگی مشترک‌هالیوود را در کارنامه‌شان ثبت کرده‌اند، او هم از بازیگران اسکاری است. با این حال مرگ پسرشان به دلیل مواد مخدر، ضربه‌ای بزرگ برای آنها بود. اما او با تاسیس بنیاد خیریه «اسکات نیومن» پس از مرگ پسرش سعی کرد تا از این شکست برای کمک به دیگران استفاده کند. اگر اجل مهلت می‌داد و سرطان کمی دست از سر این بازیگر 83 ساله برمی‌داشت، او پس از به صحنه بردن نمایش «موش‌‌ها و آدم‌ها» براساس رمان جان اشتاین بک با زندگی خداحافظی می‌کرد، اما این اتفاق نیفتاد، و او به خاطر سرطان، از خیر اجرای این تئاتر گذشت.

اما او یک دلمشغولی خیلی بزرگ دیگر هم داشته و در عمر طولانی و پرکار 83 ساله‌اش از رانندگان حرفه‌ای مسابقات اتومبیلرانی هم بوده.

او حتی وقتی 80 سالگی را هم پشت سر گذاشت از پیست خارج نشد و سال بعد را برای این کار تعیین کرد. تصور کنید یک مرد 81 ساله با عینک و کاسکت سیاه با یکی از آن پورشه‌های قورباغه‌ای با سرعت باد در پیست براند و مدعی قهرمانی هم باشد. برای همین هم کمپانی پیکسار دو سال پیش که می‌خواست کارتون ماشین‌ها را بسازد به سراغ او رفت و از او خواست تا در صداگذاری یکی از نقش‌های این انیمیشن با او همکاری کند. این همکاری هم واقعا موفقیت‌آمیز از آب درآمد و انیمیشن هم فروش خوبی کرد.

newsQrCode
ارسال نظرات در انتظار بررسی: ۰ انتشار یافته: ۰

نیازمندی ها