نه کوچک، نه در خور اتهام‌

 آل‌احمد چه در مقام داستان‌نویس و چه در شان یک روشنفکر پرکار، نهادی است از جمع آمدن روشنفکری و ادبیات متعهد در یک نویسنده ایرانی که هنوز هم نمی‌توان پرونده‌اش را به طور کامل و قطعی بایگانی کرد.

او در جوانی مرد، در زمانی که ... باورهای بخش اکثریتی از ادبیات روشنفکری ایران معطوف او بود و در سایه شجاعت و جسارتش مشغول به تجربه رفتاری دگراندیشانه.

آل‌احمد هر چه بود و هر چه کرد نباید بدون درک و توجه به همین ویژگی‌ها دیده شود. شاید نه به عنوان نویسنده در مقام یک روشنفکر هیچ‌گاه به بلوغ کامل و جامعی دست نیافت اما می‌توان گفت بضاعت حداقلی او این حسن را داشت که بسیاری از راه‌های نرفته را برود و هرچند ناتمام و ناقص اما توجیه‌پذیر بازآید. آل‌احمد نه کوچک بود نه در خور اتهام. او قربانی درک علیل و ناصواب «کار  روشنفکری» در زمانه خودش بود. کاری که بر مدار هیجان و جسارت شکل گرفته بود نه تعقل و درک تاریخی. آل‌آحمد تراژدی روشنفکری‌ای بود که از سنت‌گرایی به دل تجربه‌گرایی پرتاب شده بود و گمان داشت که وظیفه‌ای برای آگاهی و روشنفکری دارد.

«مردی با بال‌های سربی» شهروند امروز، شماره 16 (25 شهریور 1386)‌ ، ص 58