روبرتو آیالا، مردی که رکورد مارادونا را شکست‌

ریشه خود را فراموش نمی‌کنم

در میان بازیکنان تیم ملی پرستاره آرژانتین در جام جهانی 2006 آلمان، روبرتو آیالا یکی از درخشان‌ترین ستاره‌های این تیم بود. او در 5‌‌‌ژوئن 2007 در بازی دوستانه الجزایر برای پنجاه و هشتمین بار بازوبند کاپیتانی تیم ملی کشورش را به دست بست. پیش از آن رکورد این عنوان، به دیه‌گو مارادونا تعلق داشت که 57‌‌بار کاپیتان تیم ملی آرژانتین بود. اما در اسپانیا آیالا فصل خوبی را پشت‌سر نگذاشت. پس از توافق برای پیوستن به تیم ویارئال در تابستان 2007، ناگهان با فسخ قرارداد خود و بدون حتی انجام یک بازی برای این تیم، به رئال ساراگوسا پیوست. مدافع سابق تیم ملی آرژانتین و باشگاه بزرگ میلان و هافبک اسبق والنسیا به ناگهان تصمیم گرفت به کمک ساراگوسا برود تا این تیم جایگاه دوباره خود را در لیگ اسپانیا به دست آورد. آیالا در 35‌‌سالگی و در فینال رقابت‌های کوبا آمریکای 2007 و در دیداری که آرژانتین صفر 3 مغلوب برزیل شد، خود را بازنشسته کرد. هیچ‌کس از اعلام این خبر از سوی بازیکنی که 115 بازی ملی برای کشورش انجام داده بود متعجب نشد. آیالا تصمیم گرفت بازی‌های خود را روی رقابت‌های باشگاهی متمرکز کند. پایگاه اینترنتی فیفا مصاحبه‌ای با او انجام داده که با هم می‌خوانیم.

کد خبر: ۱۹۰۵۹۵

روبرتو، درست در اوج تجربه و آمادگی حرفه‌ای خود، به تیم دسته دومی ساراگوسا پیوستی. چه اتفاقی برای این تیم افتاد؟

سوال سختی است. سوالی که چندین بار قبل از این هم پرسیده شده بود. گرچه سقوط به لیگ دسته دو اتفاقی است که در فوتبال رخ می‌دهد، اما حقیقتی است که هیچ تیمی هرگز نمی‌تواند با آن کنار بیاید. چندین مربی عوض کردیم و بازیکنان نمی‌توانستند آن طور که باید وظیفه خود را انجام دهند. در چنین شرایطی عوامل زیادی در سقوط تیم دخالت دارد.

دوست داری در کجا فوتبالت را به پایان برسانی؟

صادقانه بگویم هنوز درباره آن فکر نکرده‌ام. از حضور در لیگ اسپانیا خوشحالم . زندگی در اینجا عالی است. لیگ بسیار کامل و جذابی است. اما همیشه احساسی مرا به سوی خانه می‌کشاند، مایلم به آرژانتین برگردم، ولی همه چیز به چگونگی پایان فوتبال من بستگی دارد. دوست ندارم نقشه‌های طولانی بکشم، چرا که هرگز نمی‌توان آینده را پیش‌بینی کرد.

بسیاری از بازیکنانی که مدت‌طولانی در لیگ اروپا حضور داشته‌اند، تصمیم به اقامت دائم می‌گیرند، تو چطور، دوست داری به آرژانتین برگردی یا در اسپانیا زندگی کنی؟

در حال حاضر ثبات در اسپانیا خیلی بیشتر از آرژانتین است و من به بچه‌هایم فکر می‌کنم. اگر فردا به من گفته شود که فوتبال تو تمام شده، تصمیم می‌گیرم در اسپانیا بمانم. گرچه هرگز ریشه و اصالت خود را فراموش نکرده‌ام و سالی 2 بار به آرژانتین می‌روم، اما برگشتن در چنین روزهایی مشکل است. بچه‌هایم اینجا به دنیا آمده‌اند، زندگی کرده‌اند، دوستانی دارند و در اینجا راحت هستند.

تو پیراهن چندین تیم را به تن کردی، کدامیک را بیشتر دوست داشتی؟

(مکث می کند)‌ به تمام تیم‌هایی که در آن حضور داشتم احساس خاصی دارم. گاهی فصل خوبی با تیم داشتم و گاهی نیز فصل برایم چندان راضی‌کننده نبود. اما صادقانه بگویم، نسبت به تمامی آن تیم‌ها احساس خوبی دارم. در آنجا رشد کردم و تجربه شخصی و حرفه‌ای به دست آوردم. واقعا بسیار مشکل است که نام یک تیم را انتخاب کنم.

در مورد پیراهن کشورت چطور؟

عشقی است که هرگز نمی‌میرد. پیراهن تیم ملی را در رقابت‌های رسمی و دوستانه پوشیده‌ام. گرچه فاتح نبودم، اما همه رویاهای من، حضور در میدان و بخشی از تیم بودن است و این همه آن چیزی است که برای من مهم است. اکنون خود را بازنشسته کرده‌ام و عشقم را به وطنم در خارج از میدان فوتبال نشان می‌دهم و از پیراهن و بازیکنان تیم ملی کشورم حمایت می‌کنم و این خود باعث دلگرمی و پیروزی آرژانتین در جام جهانی یا کوبا آمریکا خواهد شد که خوشحالی همه کشور را در بردارد.

زمانی که تیم ملی کشورت بازی دارد، به یاد گذشته می‌افتی؟

بله البته، خیلی زیاد. گاهی [در زندگی] مجبور هستی تصمیم‌های سختی بگیری. خداحافظی از تیم ملی، تصمیم دشواری بود. اما خوشحالم که چنین کردم. می‌خواهم همه آنچه را که برای تیم ملی کشورم انجام دادم، برای باشگاهم نیز انجام دهم.

ممکن است تغییر عقیده دهی؟

در حال حاضر، خیر. این تصمیم به نشانه احترام به خود و همه کسانی است که در این پست بازی می‌کنند و همچنین حمایت از آنان. گاهی هنگام صحبت و شوخی با دوستانم می‌گویم اگر [دی‌گو] مارادونا از من بخواهد، برمی‌گردم.

اکنون مارتین دمیکلیس در پست تو بازی می‌کند. چه نظری درباره عملکردش داری؟

کار بزرگی انجام می‌دهد. مارتین در پستی بازی می‌کند که جای پیشرفت دارد، او قدرت این کار را دارد. چرا که بازیکنان بسیار بزرگی در این پست بازی کرده‌اند. کسانی که بازیساز هستند و مشتاق پیشرفت.

به عنوان بازیکن حرفه‌ای با تجربه، چه توصیه‌‌ای به سایر بازیکنان دفاع میانی داری؟

بازیکن دفاع میانی باید در قابلیت‌های شخصی‌، قادر به خواندن بازی و مطمئن از ارتباط صحیح خود سایر هم تیمی‌هایش در پست‌های مختلف باشد، مانند مدافعان. چرا که اگر دفاع درست عمل کند، تیم محکمی خواهند داشت. او باید بسیاری از ویژگی‌های بازیکن حرفه‌ای را داشته باشد و چشم‌انداز بزرگ از بازی را به نمایش بگذارد.

یکی از خاطره انگیزترین تجربه‌های تو، کسب مدال طلای المپیک آتن بود. چه خاطره‌ای از آن لحظات داری؟

خاطرات فوق‌‌العاده‌ای دارم. آرژانتین هرگز در فوتبال صاحب مدال طلای المپیک نشده بود. تجربه منحصر به فردی بود. وقتی بازیکنی تلاش می‌کند در رقابت‌های جهانی عنوانی را کسب کند و تاریخ‌ساز شود، حضور در المپیک و پیروزی در این رقابت‌ها، بشدت افتخار‌آمیز است.

بازیکنان شرکت کننده در المپیک چه ویژگی‌هایی دارند؟

این بازیکنان، پدیده‌های غیرحرفه‌ای ویژه‌ای هستند. در دنیای تجاری فوتبال، ما همه ساله برای کسب عنوان و پیروزی می‌جنگیم، به همین علت است که اهمیت پیروزی را فراموش می‌کنیم. اما زمانی که به آنجا می‌روید، جوانانی را ملاقات می‌کنید که ستاره نیستند، اما زندگی خود را وقف این رقابت‌ها کرده‌اند.

فکر می‌کنی نسل‌ لیونل مسی و سرجیو آگرو می‌توانند از عنوان قهرمانی شما در پکن دفاع کنند؟

البته که می‌توانند. اما باید در آنجا نمایش خوبی به اجرا بگذارند. ما در 2002 خوب بودیم. اما در گروه خود حذف شدیم. با این بازیکنان و با توجه به سابقه موفقیت‌های آرژانتین می‌توانیم دوباره پیروز شویم. در زمان حضور در میدان باید آن را ثابت کنند. در آنجا تیم‌های سرسختی حضور دارند و همه درصدد شکست حریف خود هستند.

آیا استعداد‌های تازه می‌توانند در جام‌جهانی‌2010 تاریخساز باشند؟

در یک‌چهارم نهایی جام جهانی 2006، از آلمان شکست خوردیم و اکنون می‌خواهیم آن را از ذهن خود پاک کنیم. این بازیکنان جوان نیاز به پیشرفت سریع و واقعی دارند تا در 2010 تاثیر‌گذار باشند. اینان در باشگاه‌های خود صاحب عنوان‌های بزرگی هستند پس باید برای تیم ملی کشورشان نیز قدرتمند عمل کنند.

چرا آرژانتین در چند سال اخیر قهرمانی نداشته است؟

اگر می‌دانستیم مشکل کجاست، درصدد رفع آن برمی‌آمدیم، اما واقعا نمی‌دانیم. شکست در بازی، علت‌های خاصی دارد. این روزها بازی‌های بسیار بدی از خود نشان داده‌ایم. در رقابت‌های بزرگ مطمئن نیستم که آمادگی کامل داشته باشیم چرا که بازیکنان در شرایط ایده‌آلی نیستند.

درباره آلفیو باسیله چه نظری داری؟

او نیاز بازیکنان را به همان اندازه تاکتیک‌های بازی می‌شناسد. آلفیو روان‌شناس است و بخوبی مشکل بازیکنان را حل می‌کند.

آیا روزی خواهد رسید که آیالا را به عنوان سرمربی ببینیم؟

واقعا این‌طور فکر نمی‌کنم. بازیکنان فوتبال، انسان‌های خاصی هستند. نمی‌دانم آیا دارای چنین شخصیتی هستم یا جرات قرار گرفتن در چنین جایگاهی را دارم. عاشق فوتبالم. اما در حال حاضر نمی‌توانم خود را یک مربی ببینم. فعلا دوست دارم بازی کنم.