هر برنامه تلویزیونی را جدی بگیریم‌

بچه‌ها گاه تکیه کلام هنرپیشگان و بازیگران مجموعه‌های تلویزیونی را زودتر از توصیه‌های بزرگ‌تر‌ها در ذهن خود حک می‌کنند و سر زبان می‌اندازند. تاثیر تلویزیون به همان اندازه که نفوذ کلام پدر، مادر، معلم و بزرگ‌ترهای دیگر ماندگار است عمیق و جدی است.

خیال نکنیم که کودکان جامعه ما طبق خواست ما سر ساعت هشت یا نه شب به بستر می‌روند و اجازه می‌دهند بزرگتر‌ها هر چه می‌خواهند از تلویزیون ببینند. عده‌ای هستند که پا به پای بزرگ‌تر‌ها بیدار می‌مانند. بچه‌ها می‌دانند که چرا به بستر فرستاده می‌شوند. آنها حتی اگر در اتاق خود در بستر باشند تا به خواب بروند هر آن‌چه را که بزرگ‌تر‌ها می‌بینند در ذهن خود پیش بینی و باز سازی می‌کنند.

اگر بپذیریم که بخش عمده‌ای از شخصیت انسان‌ها در سنین کودکی شکل می‌گیرد پس باید مواظب برنامه‌های تلویزیونی باشیم. عده‌ای بر آنند که تلویزیون تنظیم کننده رفتار روزانه ما هم هست. همسران، دوستان و همکاران نیز تحت تاثیر برنامه‌های تلویزیونی به تعدیل رفتارهای متقابل خود می‌پردازند. یک برنامه تلویزیونی می‌تواند اساس روابط اجتماعی و ارتباطات میان فردی افراد آن جامعه را تغییر دهد.

مواظب باشیم که به خاطر ساخت یک برنامه تلویزیونی موفق، افراد جامعه را به روابط ناموفق سوق ندهیم.
بینندگان هم مراقب باشند برای دیدن هر برنامه‌ای خود را به ورطه تردید، سوء‌ظن و بدبینی نیندازند.

اخیرا دیده می‌شود که گاه سازندگان برنامه‌های تلویزیونی، به قیمت ارائه طنز، بد و بیراه گویی‌های فرزندان، پدران و دیگر افراد خانواده را رواج می‌دهند. برخی برنامه‌های تلویزیونی هم برای دراماتیک‌تر شدن، تخم تردید را نسبت به وفاداری همسران نسبت به یکدیگر و بذر سوءظن را می‌کارند.

یک شخصیت موفق در یک مجموعه تلویزیونی مسوول موفقیت افراد زیادی در جامعه می‌شود. برعکس یک عنصر بد زبان یا ناموفق هم تاثیر بدی بر جامعه می‌گذارد.

بررسی نظام‌مند تاثیر برنامه‌های تلویزیونی در بین افراد جامعه این فرض را به اثبات می‌رساند که چگونه تلویزیون می‌تواند موثر و در مقابل مخرب باشد. ما باید در مجموعه‌های تلویزیونی خود شادمانی، امید، مهربانی، وفاداری، ایثار و تعالی را بیاموزیم.

علی اکبر عبدالرشیدی‌