خودپردازها چگونه کار می‌کنند؟

دستگاه‌های خودپرداز در واقع نمونه یک ترمینال داده با 2 قسمت ورودی و 4 قسمت خروجی هستند. مانند دیگر ترمینال‌های داده، ATM با استفاده از رابط‌های ارتباطی به پردازشگر میزبان متصل می‌شود.

قسمت‌های ورودی این دستگاه شامل کارتخوان که اطلاعات حساب را از طریق قسمت مغناطیسی کارت اعتباری می‌خواند و صفحه کلید می‌شود. صفحه کلید در واقع اطلاعات مورد نیاز برای تراکنش را از صاحب کارت دریافت و دستورات کاربر را برای دریافت مانده حساب و تغییر رمز اجرا می‌کند. البته برای تراکنش نیاز به PIN است که توسط صفحه کلید دریافت می‌شود.

همچنین دستگاه خودپرداز 4 قسمت خروجی دارد:

 بلندگو: شما را از دریافت وجه و کارت آگاه می‌کند و با فشار هر کلید یک بوق می‌زند.

 صفحه نمایش: دستورالعمل‌ها و عملیات تراکنش را نمایش می‌دهد.

 چاپگر رسید: رسید عملیات تراکنش را چاپ می‌کند.

 توزیع‌کننده وجه: قلب یک دستگاه خودپرداز امن مکانیسم توزیع وجه است. این قسمت اغلب در پایین دستگاه خودپرداز قرار دارد.

مکانیسم توزیع وجه، با چشم الکترونیکی است که تعداد پول‌هایی که در خروجی توزیع شده‌اند را مشخص می‌کند. در کنار چشم الکترونیکی برای شمردن پول، مکانیسم توزیع وجه از سنسوری تشکیل شده است که از شیوه تشخیص کلفتی پول کمک می‌گیرد. بنابراین اگر 2 تا پول به هم چسبیده باشند، این 2 پول به محفظه برگشت داده می‌شوند و البته این مکانسیم برای اسکناس‌های تاخورده، پاره و فرسوده هم اتفاق می‌افتد.

زمانی که دارنده کارت، یک عملیات بانکی انجام می‌دهد، باید اطلاعات ضروری را به وسیله کارت‌خوان و صفحه کلید به دستگاه بدهد، ATM اطلاعات را به پردازشگر میزبان می‌فرستد. تراکنش به بانک دارنده کارت یا موسسه صادرکننده کارت ارسال می‌شود تا عملیات انجام شود. اگر دارنده کارت درخواست پول بکند، پردازشگر میزبان پول الکترونیکی را از حساب مشتری در بانک برداشت می‌کند و به او می‌دهد. هر بار که پول از حساب مشتری از سوی پردازشگر میزبان منتقل می‌شود، پردازشگر یک کد موافقت بهATM ارسال می‌کند که مجوز پرداخت وجه را به دستگاه می‌دهد.