خروج از سایه‌

در تمام هفته‌هایی که پرسپولیس بازی‌ها را با پیروزی پشت سر می‌گذاشت، کمتر کسی بود که یاد حمید استیلی بیفتد و تاثیر او را بیشتر از یک کمک‌ مربی بداند. بعد هم که اختلافات او با « قطبی» شدت گرفت، بازهم کسی پیدا نمی‌شد که حق را به استیلی بدهد. زمانی هم که پرسپولیس به قهرمانی رسید، در استادیوم یک صد هزار نفری آزادی فقط یک صدا به گوش می‌رسید؛ صدایی که چند دقیقه بعد در خیابان‌های تهران هم طنین انداز شد «افشین ‌امپراطور.»

در تمام آن روز‌ها و لحظات اما حمید استیلی انگار فقط به یک چیز فکر می‌کرد این که در فصل آینده روی نیمکت تیمی بنشیند که سال‌های سال به پایش نشسته بود.

دور ان او در پرسپولیس بعد از برد شیرین ایران مقابل آمریکا آغاز شد. حمید بعد از بازگشت از فرانسه پیراهن قرمز پوشید و خیلی زود به سلطان نزدیک شد. شاید همین نزدیکی به سلطان بود که باعث گردید استیلی پیراهنی را در تیم پرسپولیس بپوشد که مدت‌ها بود تن کسی نرفته بود.پیراهن شماره 7 بعد از علی پروین به حمید استیلی رسید.

همانطور که صاحب قبلی این شماره و پیراهن هیچوقت از پرسپولیس دل نکند، حمید هم بعد از دوران بازی‌اش از این تیم دل نکند. او صبر کرد،روز‌های بد و خوب را پشت سر گذاشت و حتی مدتی هم در زمان مدیریت انصاری‌فرد از تیم کنار رفت تا چند ماه بعد به عنوان یک همه کاره به تیم پرسپولیس بازگردد.

او بالاخره سر مربی تیمی شد که این همه سال در کنارش مانده بود. نکته جالب این انتخاب جایی بود که بعد از رفتن قطبی، حبیب کاشانی مدیر عامل باشگاه از وجود 6 گزینه داخلی و خارجی برای هدایت پرسپولیس خبر می‌داد و فرحزادی عضو هیات مدیره استیلی، خاکپور و پیروانی را گزینه‌های ایرانی معرفی می‌کرد. نام «دنیزلی» و «گونش» به عنوان گزینه‌های خارجی مدام شنده می‌شد.

این نام‌ها اما فقط بر زبان می‌آمدند و در تمام روز‌های پس از قهرمانی پرسپولیس کاشانی فقط به یک نام فکر می‌کرد؛ «حمید استیلی.»

او حالا مربی تیمی است که در فصل قبل قهرمان لیگ شده و حالا باید در 3 جبهه (جام خلیج فارس، جام حذفی و لیگ قهرمانان آسیا) بجنگد. استیلی جوان روز‌های سختی را پیش رو دارد و به همین خاطر رفیق شفیق دوران بازی‌اش یعنی محمد خاکپور را هم از آمریکا به ایران آورده تا با هم از پس این روز‌ها بر بیایند، باید دید آینده برای او چگونه در این باشگاه پر طرفدار رقم می‌خورد.