در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
جشنی برای منتقدان سینما
دومین جشن انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران در آستانه برگزاری است. باید اعتراف کنم که نفس برگزاری چنین جشنی برای اهالی منتقد و نویسنده سینمایی، مایه خوشحالی و غرور است و موجب امیدواری و نشاط در جمع این فرزندان ناخلف خانه سینما! گاهی باورمان نمیشود که ما هم در خانواده بزرگ سینمای ایران جایگاهی داریم و هویت حرفهای ما به رسمیت شناخته میشود چه برسد به اینکه بخواهند جشن و بزرگداشت هم برای این صنف مظلوم بگیرند! باور کنید قصد مظلومنمایی و خودشیرینی ندارم، کمی ذوقزده شدهام، بگذریم.
اما شیوه داوری این جشن که با برگههای پرسشنامهای که به اعضای انجمن منتقدان داده شده، بیشتر شبیه به نظرسنجی است تا داوری همهجانبه و تخصصیتر! بویژه برخی از مفاد این پرسشنامه، جای سوال دارد.
مثلا بخش کارگردانان برتر آن به 6 قسمت بهترین کارگردان سینمای انقلاب و دفاع مقدس، بهترین کارگردان سینمای کمدی، سینمای ملودرام، سینمای کودک، سینمای اجتماعی و سینمای دینی و استعلایی تفکیک شده است؛ در حالی که نمیتوان نام برخی از کارگردانان بزرگ کشور را در این تقسیمبندی قرارداد یا به قول یکی از دوستان منتقد، اساسا سینمای ایران ژانرپذیر نیست که بشود چنین تقسیمبندی را پذیرفت.
یا در بخش بازیگران خواسته شده است 5 بازیگر برتر اعم از زن و مرد به ترتیب اولویت نام برده شود. این شیوه دست منتقد را در انتخاب برگزیدگان میبندد و شاید بهتر بود برای هرکدام از زن و مرد 5 بازیگر انتخاب میشدند.
البته کلیت این طرح برای شناسایی بهترینها از نگاه جامعه منتقدان کشور میتواند شروع خوبی برای بازشناسی سینمای ایران از منظر تخصصی باشد. بخش 10 منتقد برتر نیز خودش جای بحث دارد، چهبسا این آیتم اگر به جای خود منتقدان، از نگاه اعضای دیگر خانه سینما پرسیده میشد، بهتر بود.
به لحاظ فرهنگی و روانشناختی نیز برپایی این جشن شاید شکاف میان منتقدان و کارگردانان را کاهش دهد و موجب آشتی میان آنها و این صنف زبان سرخ شود! نگارنده معتقد است؛ به جای برگزیدن منتقدان برتر به واسطه نظرسنجی میان خود آنان، به آثار برگزیده منتقدان که مورد بازنگری و داوری استادان سینما و منتقدان پیشکسوت و برجسته قرار میگرفت، جوایزی اهدا میشد تا علاوه بر ارج نهادن به جایگاه نقد فیلم در سینمای کشور، به ادبیات سینمایی ایران نیز توجهی میشد و اهمیت آن مورد تاکید قرار میگرفت.
این حرکت نمادین به عنوان یک پروپاگاندا میتواند به برجستهسازی جایگاه نقد و منتقد کمک کند، اما به وضعیت پیچیده منتقدان سینما در چرخش اقتصاد حرفهای کمک چندان نمیکند. انجمن منتقدان خانه سینما به عنوان صنف مدافع حقوق اعضای خود، باید در جهت ساماندهی وضعیت معیشتی آنان نیز بکوشد.
نویسندگی و کار فکری بویژه در عرصه هنر و آفرینش هنری مستلزم آرامش و رفاه نسبی است تا بتوان کار خلاقانهای ارائه کرد. تلاش برای افزایش حقالتحریرهای منتقدان، ایجاد صندوق رفاه و قرضالحسنه و فراهم آوردن تمهیداتی برای ارتقای اقتصادی این صنف حرفهای در عرصه مطبوعات و سینما از جمله اقدامات مکمل این جشن برای تقویت جایگاه نقد و منتقدان فیلم خواهد بود.
مثلا بخش کارگردانان برتر آن به 6 قسمت بهترین کارگردان سینمای انقلاب و دفاع مقدس، بهترین کارگردان سینمای کمدی، سینمای ملودرام، سینمای کودک، سینمای اجتماعی و سینمای دینی و استعلایی تفکیک شده است؛ در حالی که نمیتوان نام برخی از کارگردانان بزرگ کشور را در این تقسیمبندی قرارداد یا به قول یکی از دوستان منتقد، اساسا سینمای ایران ژانرپذیر نیست که بشود چنین تقسیمبندی را پذیرفت.
یا در بخش بازیگران خواسته شده است 5 بازیگر برتر اعم از زن و مرد به ترتیب اولویت نام برده شود. این شیوه دست منتقد را در انتخاب برگزیدگان میبندد و شاید بهتر بود برای هرکدام از زن و مرد 5 بازیگر انتخاب میشدند.
البته کلیت این طرح برای شناسایی بهترینها از نگاه جامعه منتقدان کشور میتواند شروع خوبی برای بازشناسی سینمای ایران از منظر تخصصی باشد. بخش 10 منتقد برتر نیز خودش جای بحث دارد، چهبسا این آیتم اگر به جای خود منتقدان، از نگاه اعضای دیگر خانه سینما پرسیده میشد، بهتر بود.
به لحاظ فرهنگی و روانشناختی نیز برپایی این جشن شاید شکاف میان منتقدان و کارگردانان را کاهش دهد و موجب آشتی میان آنها و این صنف زبان سرخ شود! نگارنده معتقد است؛ به جای برگزیدن منتقدان برتر به واسطه نظرسنجی میان خود آنان، به آثار برگزیده منتقدان که مورد بازنگری و داوری استادان سینما و منتقدان پیشکسوت و برجسته قرار میگرفت، جوایزی اهدا میشد تا علاوه بر ارج نهادن به جایگاه نقد فیلم در سینمای کشور، به ادبیات سینمایی ایران نیز توجهی میشد و اهمیت آن مورد تاکید قرار میگرفت.
این حرکت نمادین به عنوان یک پروپاگاندا میتواند به برجستهسازی جایگاه نقد و منتقد کمک کند، اما به وضعیت پیچیده منتقدان سینما در چرخش اقتصاد حرفهای کمک چندان نمیکند. انجمن منتقدان خانه سینما به عنوان صنف مدافع حقوق اعضای خود، باید در جهت ساماندهی وضعیت معیشتی آنان نیز بکوشد.
نویسندگی و کار فکری بویژه در عرصه هنر و آفرینش هنری مستلزم آرامش و رفاه نسبی است تا بتوان کار خلاقانهای ارائه کرد. تلاش برای افزایش حقالتحریرهای منتقدان، ایجاد صندوق رفاه و قرضالحسنه و فراهم آوردن تمهیداتی برای ارتقای اقتصادی این صنف حرفهای در عرصه مطبوعات و سینما از جمله اقدامات مکمل این جشن برای تقویت جایگاه نقد و منتقدان فیلم خواهد بود.
سیدرضا صائمی
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
