به در بگو تا دیوار بشنود

 گذشته از اعتبار این شخص، برنامه دوقدم مانده به صبح از دکور بسیار زیبا و چینش مناسب آیتم‌ها نیز بهره می‌برد. دوقدم‌مانده به صبح از جمله برنامه‌های سیماست که اصل احترام به مخاطب را سرلوحه کار خود قرار داده است. محمد صالح‌علا از تجربیات خود در رسانه رادیو بدرستی در این برنامه تلویزیونی استفاده می‌کند و با این که عبارت و نام برنامه دائم در گوشه تصویر حک می‌شود، اما در هر رفت و برگشت به استودیو نام برنامه را اعلام می‌کند و مخاطبی را که تازه به خیل تماشاگران برنامه اضافه شده است را نسبت به آنچه در برنامه اتفاق افتاده یا قرار است اتفاق بیفتد آگاه می‌کند. دوقدم مانده به صبح یک برنامه رسانه‌ای است و علاوه بر اطلاعاتی که درباره مساله اصلی برنامه به مخاطب می‌هد، خود را هم دائم به او معرفی می‌کند و در هر قسمت، برنامه بعدی را به صورت کامل و حتی با نام بردن از کارشناسان معرفی می‌کند. بحث‌های جذاب این برنامه با حضور هنرمندان برجسته از نکات بسیار تاثیرگذار دوقدم مانده به صبح است. توجه داشته باشیم که مخاطب این برنامه بنا به تعریف شبکه 4 خاص است؛ بنابر این تمام بخش‌های آن بدرستی و بنابر سیاست‌های شبکه طراحی و اجرا می‌شوند.

دوقدم مانده به صبح با این که برنامه‌ای گفتگو محور است و هر کدام از بخش‌های آن یک تاک شو به حساب می‌آید، اما ریتم بسیار خوبی دارد چنان که مخاطب را تا آخر برنامه با خود همراه می‌کند. نکته‌ای که احساس می‌شود این برنامه را کمی دچار دردسر می‌کند، زنده بودن آن است که گمان می‌رود سازندگان برنامه به خاطر احتمال ورود به مباحث حساس، برخی مسائل را در برنامه مطرح نمی‌کنند. دوقدم مانده به صبح با این که برنامه‌ای فرهنگی، هنری، اجتماعی و تا حدودی هم علمی است، اما هیچ‌گاه به صورت مستقیم دستگاه‌های اجرایی را مورد انتقاد قرار نمی‌دهد و بیشتر می‌کوشد از روش به در بگوید تا دیوار بشنود، استفاده کند؛ مثلا در برنامه‌ای با حضور رویا تیموریان، مسعود رایگان و محمد رحمانیان که بحث درباره تئاتر بود به جای سخن گفتن زیاد و مستقیم در مورد تئاتر شهر و مسائل مربوط به مترو، از تئاترهای پاریس و سوئد صحبت می‌شد تا عمق مسئله در ایران بیشتر نمایان شود.

     رضا ساکی‌