هامون دارد می‌میرد

مهندس عبدوس می‌افزاید: زمین‌های کشاورزی در حاشیه رودخانه‌ها شکل گرفته و از سوی دیگر تامین آب شرب شهرهای بزرگ نیز به این مصرف اضافه شده. علاوه بر اینها وارد کردن ماهی علفخواری به نام آمور که بسرعت تکثیر شده و تمامی نیزارهای تالاب را بلعیده و نابود کرده، از دیگر علل تغییر در منطقه است.

مدیرکل دفتر زیستگاه‌ها و امور مناطق سازمان حفاظت محیط‌زیست می‌گوید: احداث بند روی رودخانه‌ای که بستر آن تماما از گل رس و سرعت آب نیز در آن کند است، باعث کند شدن سرعت آب و افزایش رسوبات رودخانه و کاهش ظرفیت ورودی رودخانه و کاهش سهم رودخانه سیستان از هیرمند شد و از سویی به دلیل مرزی بودن رودخانه تاکنون امکان لایروبی آن میسر نشده است.

وی خاطرنشان می‌کند: در سال‌های خشکسالی اخیر، هر چند آب موجود در چاه‌نیمه‌ها موجب نجات اراضی کشاورزی و تامین آب شرب شهرهای زابل و زاهدان شد، خشکسالی‌ها و وزش بادهای 120روزه سیستان که عملا 6 ماه از سال جریان دارد، موجب خشک شدن هر 3 هامون شد. از سوی دیگر پوشش گیاهی اطراف تالاب نابود و کار دامداری و پرورش گاو سیستانی متوقف شد، صیادان شغل خود را از دست دادند و مرگ تالاب موجب نابودی زیستگاه پرندگان و از دست رفتن بخشی از غذای شکارچیان هم شد. وی درباره انجام اقداماتی برای نجات هامون گفت: لایروبی کامل رودخانه سیستان و 3 کانال احداثی روی پریان مشترک از انتهای آنها تا ابتدا می‌تواند حجم قابل توجهی به میزان آب ورودی به تالاب بیفزاید. از سوی دیگر سد کهک نیز  که موجب رسوب‌گذاری شدید آب در محل ورودی به رودخانه سیستان شده   باید از شکل فعلی خارج و اجازه داده شود جریان آب، شکل طبیعی خود را در این بخش رودخانه بازیابد.