کارگرانی که سلامت نیستند

به گزارش مهر، داشتن فقط یک هزار کارشناس بهداشت حرفه ای در کشوری که از نیروی کار بالایی در محیط های شغلی برخوردار است، نمی تواند آمار رضایت بخشی تلقی شود. به طوری که این تعداد نیروی کارشناس، هرچقدر که تلاش کنند امکان سر زدن و بازدیدهای مداوم از تمامی کارگاههای کشور را نخواهند داشت و در نتیجه، سلامت کارگران زیر سئوال می رود.

در حال حاضر بیش از 486 هزار کارگاه کوچک و بزرگ در سطح کشور داریم که به تناسب نیروی شاغل در این محیط ها، مراکز بهداشت در این کارگاهها ایجاد می شود.

بر اساس اعلام معاونت مرکز سلامت محیط و کار وزارت بهداشت، در حال حاضر فقط برای کارگاههایی که بیش از 500 نفر شاغل دارد، مرکز بهداشت دایر است و این در حالی است که سهم کارگاههایی با نیروی کار کمتر از 500 نفر، به مراتب بیشتر از این کارگاهها است.

البته ناگفته نماند که برای کارگاههایی که بین 100 تا 500 نفر شاغل دارد، خانه بهداشت کارگری وجود دارد و در کارگاههایی با جمعیت 20 تا 100 نفر، از ایستگاههای بهگر استفاده می شود که البته در خانه های بهداشت و ایستگاههای بهگر، امکان حضور دائم کارشناس بهداشت حرفه ای مقدور نیست و فقط بازدید صورت می گیرد.

آنچه مسلم است، اینکه محیط کارگاهی کشور از استانداردهای لازم در تامین سلامت نیروی کار برخوردار نبوده و همین مسئله موجب شده که نیروی کار، بعد از گذشت چند سال از فعالیت و در هنگام دوران بازنشستگی، از نعمت سلامت محروم باشد و دچار یکی از بیماریهایی شود که در نهایت او را راهی درمانگاه و بیمارستان می سازد.

در بازدیدهای وزارت بهداشت از ??? هزار کارگاه کوچک و بزرگ کشور در سال 85، مشخص شد که در ?? درصد این محیطها، کارگران در معرض آلودگی صوتی قرار دارند. همچنین، ? درصد این کارگاهها دچار عامل زیان آور ارتعاش هستند و ?? درصد نیز از روشنایی نامناسب برخوردارند. در ?? درصد کارگاههای کشور، ابزار کار نامناسب وجود دارد و میزان گرما و رطوبت در ? درصد این محیطها بیشتر از استاندارد حرفه ای است.

تامین سلامت کارگران به عنوان اصلی ترین قشر مولد جامعه از اهمیت زیادی برخوردار است و نیاز به حمایت همه جانبه  از سوی ارگانهایی همچون وزارت کار و وزارت بهداشت را دارد.

در برخی از گروههای شغلی میزان خطرات ماهیتاً با شغل رابطه مستقیمی دارد ولی در اکثر مشاغل موجود مخاطرات محیط کار به دلیل عدم اجرای ضوابط قانونی و یا کوتاهی در انجام امور سالم سازی محیط، به وجود آمده است. بیشترین حوادث ناشی از کار مربوط به صنایع فلزی و شیمیایی است. به طوری که در ?? درصد کارگاهها، کارگران در تماس مستقیم پوستی با مواد شیمیایی قرار دارند و در ?? درصد این محیطها نیز میزان گرد و غبار بیشتر از حد مجاز است.

تهدید سلامت نیروی شاغل، علاوه بر اینکه خسارات جبران ناپذیری به دنبال دارد، باعث افزایش هزینه های دولت نیز می شود، به طوری که تنها در سال گذشته و فقط در سطح تهران بزرگ بیش از 557 میلیارد ریال بابت اعاده سلامتی و جبران نقص عضو جسمانی بیمه شدگان تامین اجتماعی، پرداخت گردیده است.

در هر حال به بهانه 9 اردیبهشت که روز جهانی بهداشت حرفه ای نامگذاری شده است، می توان بیش از پیش به مشکلات و معضلاتی که در مسیر سلامت کارگران و محیط های کاری وجود دارد، پرداخت و آنها را مورد توجه مسئولان امر قرار داد تا بتوان در مسیر تحقق شعار "انسان سالم، محور توسعه پایدار"، گام برداشت.