ساعت بیولوژیکی جدیدی در مغز کشف شد

البته همان‌طور که ساعت بیولوژیکی کلاسیک با ضرب‌آهنگ شبانه‌روزی (خواب  بیداری)‌ ارتباط دارد، این ساعت جدید از یک ارگانیسم به ارگانیسم دیگر تغییر می‌کند و در پستانداران کوچک فاصله زمانی کوتاه‌تر و در پستانداران بزرگ فاصله زمانی طولانی‌تری ایجاد می‌کند. برای مثال فاصله زمانی در موش‌های صحرایی یک روز در شامپانزه‌ها
6 روز و در انسان 8 روز است.

این دانشمند موفق شد این ریتم داخلی خاص را با مشاهده افزایش خطوط روی سطوح دندان‌ها کشف کند. در حقیقت خطوط حاضر روی سطح دندان‌ها همانند حلقه‌هایی است که هر سال ساقه درخت را تشکیل می‌دهد و با شمردن این حلقه‌ها می‌توان سن درخت را تعیین کرد. این محقق با آزمایش ریتم افزایش بافت استخوانی اسکلت، رد آنالوگ این ساعت بیولوژیکی را مشاهده کرد.

این ریتم بیولوژیکی که افزایش دندان‌ها و استخوان را کنترل می‌کند، روی ابعاد بدن، بسیاری از فرآیندهای متابولیکی، ریتم ضربان قلب، بسامد تنفس و در نتیجه طول عمر نیز تاثیر می‌گذارد. در حقیقت یک موش که دندان‌ها و استخوان خود را در یک‌هشتم زمان لازم برای یک انسان رشد می‌دهد، سریع‌تر زندگی می‌کند و زودتر از انسان می‌میرد.

نکته جالب توجه این است که در میان انسان‌ها، این ریتم کلیدی می‌تواند بسیار متنوع باشد و از حداقل 5 روز تا حداکثر 10 روز گسترده شود.

علت این دامنه وسیع تغییرات در انسان‌ها این است که این مخلوق دوپا متنوع‌ترین ساختمان بدن را در میان پستانداران دارد. این تنوع فاصله زمانی در انسان‌های مختلف منشاء عادات رفتاری و طول عمرهای مختلف شده است.