آرزوهایی‌ که ‌کوک می‌شوند

آرزوی اجرایی بلند با کودکان دارم‌

سودابه سالم (مدرس و کارشناس موسیقی کودک):  با شرایطی که در آن زندگی می‌کنیم نمی‌توانیم به روشنی و دقیق آینده را ببینیم؛ یعنی اگر در موسیقی برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری درستی وجود داشت می‌شد آینده را تصور کرد، بنابراین مثل بقیه لحظات زندگی‌ام باید بگویم امیدوارم چنین اتفاقی بیفتد.

آرزو می‌کنم امسال سال موسیقی‌های هنری و پر ارزش باشد، سالی برای هنر موسیقی. دوست دارم در سال 87 یک اجرای خوب از بازی‌های کودکانه که در حال حاضر مشغول تمرین آن هستم، داشته باشم، نه یک اجرای کوتاه در دو سه شب، بلکه یک اجرای مفصل و بلند.

سال 86 برای من سال موفقی بود. با بچه‌ها اجرایی در شیراز داشتیم و کنسرت ایران به روایت رستم را اجرا کردیم. با بچه‌ها تخت جمشید را دیدیم و نگاه آنها به تخت جمشید و گذشته ایران برایم بسیار دلپذیر و خاطره‌انگیز بود. سفری هم به شمال کشور داشتیم؛ اما برای امسال کارهایی بیشتر از این را می‌خواهم.

رهبری ارسلان، یک اتفاق خوب‌

هوشنگ کامکار (آهنگساز و مدیر هنری گروه موسیقی کامکارها): پیش‌بینی این‌که در سال 87 چه اتفاقاتی در انتظار موسیقی است، کار ساده‌ای نیست. امیدوارم امسال هم مثل سال86 باشد. سال 86 سال پرباری برای موسیقی بود. کنسرت‌های خوبی برگزار شد و بیشتر گروه‌ها توانستند کارهای خود را به نمایش بگذارند. آقای ناظری نشان شوالیه را دریافت کرد و بار دیگر موسیقی ایرانی را سر زبان‌ها انداخت.

گروه کامکارها هم سال خوبی داشت. هم کنسرت بزرگی در تالار وزارت کشور برگزار شد و هم 2 آلبوم موسیقی <سروکی دل> و <خورشید مستان> را منتشر کردیم. 

اتفاق مهم دیگر در سال گذشته برای ما این بود که ارسلان، ارکستر سمفونیک را رهبری کرد و به نظر من اجرای خوبی را هم به نمایش گذاشت؛ البته این اجرا کاملا ایرانی بود و برای اولین بار ارکستر تمام قطعاتی را که اجرا می‌کرد، ایرانی بود. گروه کامکارها 2 کتاب به نام‌های چگونه آهنگسازی کنیم و کنترپوان تونال را هم منتشر کرد.
البته ناکامی‌ها و مشکلاتی هم داشتیم، مثلا می‌خواستیم ویدئوی اجرای کنسرت خودمان را منتشر کنیم که هنوز مجوز نگرفته است. ایرادهایی به آن گرفتند و از ما خواستند بخش‌هایی را حذف کنیم، اما با این که حذف‌ها اعمال شده، هنوز مجوز برای انتشار آن صادر نشده است.

امیدوارم سال 87 این مشکلات از میان برود. به هر حال ما هنرمندیم و کار خودمان را می‌کنیم. آنچه می‌توانم از آن با اطمینان حرف بزنم این است که مسلما هنرمندان کارشان را ادامه می‌دهند، حالا با هر شرایطی که باشد.

چشم‌انداز سال87 روشن‌تر است‌

محمد سریر ( آهنگساز، رئیس هیات‌مدیره خانه موسیقی): سال گذشته موسیقی با جلوه‌ای پر رنگ‌تر و سرافرازانه‌تر در زندگی جامعه ایرانی جاری شد. استقبال از اجراهای متعدد موسیقی نشانه پشتیبانی اکثر گروه‌های سنی از موسیقی بود. فعالیت‌های موسیقی سال گذشته نشان داد که مردم پیوند مستحکمی‌ با هنرهای ملی بخصوص موسیقی دارند که از آن باید به نحو احسن استفاده کرد.

با این نگاه، چشم‌انداز موسیقی سال جاری آینده روشن‌تر از سال‌های دیگر است. موسیقی در سال 87 حضوری تاثیرگذارتر از گذشته خواهد داشت.

خانه موسیقی هم مثل سال 86 تلاش خواهد کرد تا ترتیب اجرای برنامه‌های هنری را بدهد و زمینه را برای کنسرت‌های موسیقی و خلق و ارائه آثار برتر فراهم کند. در برنامه‌های سال آتی بیش از 20 برنامه در زمینه‌های پژوهش، نشر آثار صوتی و مکتوب، اجرای کنسرت و آموزش پیش‌بینی کرده‌ایم که می‌تواند فضای خوبی را به وجود آورد.

برای سال 87، دو اثر منتشر خواهم کرد که یکی سوئیت سمفونی است و تا پایان بهار باید ساخت آن را به پایان برسانم و دیگری یک آلبوم موسیقی است که مقدماتش برای انتشار فراهم شده و بزودی به بازار می‌آید.

در سکوت و خلوت خویش کار کردم‌

محمدرضا درویشی( آهنگساز و پژوهشگر موسیقی نواحی ایران): سالی که گذشت برای من سال خوبی بود و بسیار بهتر از سال 85  توانستم کار کنم.

 کارهای زیادی ساختم که بیشتر آنها در سالی که پیش رو داریم منتشر یا اجرا می‌شود. در این سال کمتر به سفر رفتم و در زمینه موسیقی نواحی تحقیقات میدانی نداشتم، اما روی جلد سوم دایره‌المعارف سازهای نواحی ایران نیز کار کردم که سال 88 به بازار می‌آید.

موسیقی سریال تلویزیونی «شهر آشوب» هم از موسیقی‌های دیگری بود که سال گذشته ساختم.

در سال جدید، موسیقی رمان کلیدر و یک مجموعه شوق نامه از آثار منسوب به عبدالقادر مراغه‌ای منتشر می‌شود. آثاری هم برای ارکستر سمفونیک و گروه موسیقی دستان نوشته‌ام که از اردیبهشت‌ماه با همکاری ارکسترهای اروپایی اجرا می‌شود. اولین اجرا با ارکستر لی یژ بلژیک برگزار می‌شود و در ادامه، ارکستر‌های دیگری نیز این آثار را اجرا می‌کنند.

امسال نیز قطعه‌ای به سفارش کیهان کلهر برای کمانچه و کوئینتت زهی می‌نویسم که قرار است در امریکا اجرا شود.

به هر حال سال پر کاری را پشت سر گذاشتم، اما بیشتر در سکوت و خلوت تنهایی کار کردم و با جامعه موسیقی کمتر ارتباط داشتم و از جریانات جاری آن بی‌خبر بودم.

به همین علت هم درباره این‌که موسیقی چه شرایطی داشت و چگونه گذشت نمی‌توانم اظهارنظر کنم. جامعه موسیقی و نهاد‌های حاکم کاری به من نداشتند و من هم تقریبا از آنها و فعالیت‌هایشان بی‌خبر بودم. پس قضاوت دراین باره را به عهده دست‌اندرکاران می‌گذارم. سال 87 هم همین رویه را پیش خواهم گرفت.

امیدوارم امسال سال پر کار و مطلوبی برای موسیقی باشد و دیگر شاهد مشکلات هنرمندانی چون شیرمحمد اسپندار و تنهایی حاج قربان سلیمانی نباشیم.

 بعد از سیلی که خانه اسپندار را برد، سعی کردم مبلغی برای جبران خسارات او جمع کنم که خوشبختانه از طریق دوستان و اجرای کنسرت مبلغی جمع‌آوری شده که برای ساخت دوباره خانه‌اش کافی است.

 ضمن این‌که تا امروز هیچکدام از متولیان دولتی کمکی در این زمینه نکرده‌اند. 

حذف موسیقی بانوان یک اتفاق بد

هنگامه اخوان (خواننده و رئیس کانون خوانندگان ایرانی خانه موسیقی): سال گذشته در کانون خوانندگان سعی کردیم تا جایی که امکان داشت برای رفاه حال هنرمندان فعالیت کنیم. بسیاری از خوانندگان را که وابسته یک نبودند و براساس شرایط تعیین شده نمی‌توانستند بیمه شوند، بیمه کردیم تا از یکی از مسلم‌ترین حقوق انسانی خود استفاده کنند؛ البته اعتراض‌هایی هم به این حرکت شد، اما فکر می‌کنم نتیجه کار بسیار مهمتر است.

به طور کلی موسیقی در سال 86 ، سال پر رونقی داشت، اما ضعف‌هایی در آن دیده می‌شد که نمی‌توان بسادگی از آن چشم‌پوشی کرد. یکی از آنها حذف موسیقی بانوان بود. کم کم برگزاری جشنواره گل یاس  که یکی از اتفاقات خوب موسیقی بانوان بود  به دست فراموشی سپرده شد. در جشنواره فجر هم بسیار کمرنگ و حتی تحقیرآمیز به آن نگاه شد. در مدت 2 ساعت برای 3 گروه اجرا گذاشته بودند که خودش نشان دهنده اهمیتی است که به برنامه قائلند.

البته به طور کلی جشنواره رضایت بخش نبود. نه تنها در بخش بانوان بلکه در تمام بخش‌ها همین‌طور بود. از یک طرف به موسیقی سنتی بی توجهی شد و از طرف دیگر، بخش پاپ راه‌اندازی شد که در آن هم، گروه‌های چندان مقبولی نبودند. امیدوارم امسال شاهد چنین جشنواره‌ای نباشیم و حداقل جشنواره بهتری را ببینیم.

یکی از آرزوهای بزرگم که به دنبال آن هستم، برگزاری یک جشنواره موسیقی ردیف دستگاهی است؛ جشنواره‌ای که درخور موسیقی ایرانی باشد. بالاخره کسی باید کاری کند که به نفع موسیقی باشد. برای این کار هم همه باید پیشقدم شوند و کمک کنند.

در سال 87 خانه موسیقی فعال‌تر می‌شود

حمیدرضا نوربخش (خواننده و مدیرعامل خانه موسیقی): سال 86 برای موسیقی اگر نگوییم سال بی‌نظیری بوده، اما از بهترین سال‌ها محسوب می‌شود. بیشتر استادان بزرگ موسیقی کنسرت برگزار و آلبوم موسیقی ارائه کردند. گروه‌های جدی روی صحنه آمدند و خانه موسیقی هم برنامه‌های متعددی برگزار کرد که آنها را از سال قبل برنامه‌ریزی کرده بود. برای سال آینده هم همان‌طور که از قبل برنامه‌ریزی کرده بودیم، طرح‌هایی داریم که به اجرا می‌گذاریم. ما مثل سال گذشته سعی می‌کنیم این اتفاقات خجسته را تکرار کنیم و البته تصمیم داریم به سمت تولید موسیقی هم گام برداریم. در سال‌87، خانه موسیقی آلبوم‌های موسیقی را در زمینه‌های مختلف منتشر می‌کند.

برنامه دیگری که امسال خواهیم داشت اهدای جوایزی به برترین آثار موسیقی سال است. پیش‌بینی کردیم که هنرمندان موسیقی به آثار برتر در ژانرهای مختلف جوایزی اهدا کنند که این کار نیز در نوع خود بی‌سابقه و گام مثبتی برای ایجاد انگیزه میان جوانان است تا آثار ارزشمندی تولید کنند.

برای موسیقی در سال جدید و سال‌های آینده روز‌های روشنی آرزو می‌کنم. به این معنی که موسیقی در جایگاه واقعی اش قرار بگیرد و توده مردم و مسوولان توجهی که شایسته آن است به این هنر داشته باشند. امیدوارم موسیقی به رشد و شکوفایی برسد و دیگر ما نگران وضعیت استادان موسیقی یا نگران فعالیت جوانان نباشیم که چطور کارهای خود را عرضه کنند و مخاطب‌های خودشان را بیابند. امیدواریم نگاه به موسیقی واقع‌بینانه‌تر شود. با توجه به ظرفیت و پتانسیل موسیقی ایران فکر می‌کنم این موسیقی باید جهانی شود. هیچ موسیقی‌ای اینقدر ظرفیت ملودیک ندارد و اگر بشود شرایطی فراهم کرد که موسیقی ایران در جهان عرض‌اندام کند، بسیاری از موسیقی‌ها را تحت‌تاثیر قرار می‌دهد.

8000 صفحه نت، کار کمی‌نیست‌

لوریس چکناواریان (آهنگساز و رهبر ارکستر): برنامه‌های سال 87 من هنوز مشخص نیستند و تا چند هفته آینده به درستی نمی‌توانم پاسخی به شما بدهم. امیدوارم پرکارتر از سال گذشته باشم. بیشتر برنامه‌ای که برای امسال ریخته‌ام، آهنگسازی و تمام کردن پارتیتورهایی است که نیمه‌کاره رها شده‌اند.

در سال 86 نت‌های نزدیک به 76 اثر مختلف را تمام کردم که برای اجرا و انتشار آماده شده‌اند. آثار مختلفی برای ارکستر، اپرا، باله، کنسرتو‌هایی برای سازهای مختلف و... ساخته‌ام. روی‌هم رفته حدود 8000 صفحه نت نوشتم که خودم از آن راضی هستم. اگر امسال هم همین‌طور بتوانم ادامه بدهم خیلی خوب است ضمن این‌که برای اجرای زنده هم برنامه‌هایی را دنبال می‌کنم که هنوز قطعی نشده است.

یکی دیگر از برنامه‌هایم فعال کردن یک مرکز دانشگاهی برای موسیقی کلاسیک در جزیره کیش است که به دنبال اجرایی کردن این طرح نیز هستم.

راستش سال گذشته بیشتر خارج از ایران بودم و نمی‌دانم بر موسیقی چه گذشته است. آنقدر در جریان روند موسیقی در سال 86 نبودم که بتوانم درباره آن اظهارنظر کنم، اما آرزو می‌کنم در سال‌87 همه موسیقیدان‌ها سال خوبی را پیش رو داشته باشند.