در تپش این هفته، ماجرای فریب و تعرض در پوشش عرفانهای دروغین و رمالی را بررسی کردیم
آرش رستمنمدی
تعارفهای بیفایده
شصتوچهارمین شهرآورد بزرگ تهران طبق پیشبینی بیشتر اهالی فوتبال ایرانی، با نتیجه مساوی خاتمه یافت؛ مسابقهای که گرچه حتی نزدیک به سقف تواناییهای 2 تیم هم به نظر نمیرسید، ولی برخلاف نظر برخی کارشناسان، از لحاظ فنی و جذابیت دیداری در سطح پایین و غیرقابل قبول هم نبود.
به جرات میتوان گفت هم با توجه به شرایط جدول ردهبندی هم با توجه به نوع چیدمان نفرات 2 تیم، هیچیک از 2 مربی جنبه احتیاطی را رعایت نکرده بودند و با شناخت قبلی از بضاعت طرف مقابل به نیت پیروزی و کسب 3 امتیاز گام به این میدان گذاشته بودند.
تنهایی کریم باقری در نقش هافبک دفاعی پرسپولیس با توجه به میل به بازی تهاجمی کاپیتان کهنهکار ولی سرحال قرمزها باعث شد که استقلال از همان فضای باز مقابل محوطه جریمه پرسپولیس، به گل برسد و چندین بار هم از این منطقه، خطرساز شود، در نقطه مقابل، حضور توامان آقایی و بادامکی در مرکز میدان عاملی بود که منصوریان پر سن و سال و کند به دفعات اسیر پاسکاری آنها شود و فضای لازم را برای میدانداری پرسپولیس جهت جبران گل خورده فراهم کند. همین وضعیت موجب شد تا فیروز کریمی با شناخت نقطه ضعف تیمش، در شروع نیمه دوم با آوردن سعید بیات به جای منصوریان نسبت به ترمیم این مورد اقدام کند ولی قطبی که مساوی را در کورس قهرمانی در حد شکست میدانست، ترجیح داد همان شیوه ریسکی و پرمخاطره نیمه اول را ادامه دهد و در عمل هم دیده شد که گرچه چند فرصت ایدهآل هم در 45 دقیقه دوم نصیب استقلال شد، ولی قرمزها هم به لحاظ برتری عددی پشت محوطه جریمه استقلال، همپای رقیب سنتی صاحب موقعیت شوند.
به عبارت بهتر، هر دو تیم در طول این مسابقه به دفعات راه دروازه خود را به طرف مقابل تعارف زدند ولی تیم رقیب نتوانست از این تعارف استفاده کند تا دو تیم در نهایت به یک امتیاز قناعت کنند. تک امتیازی که فاصله پرسپولیس با صدر جدول را به 4 و استقلال را به 8 امتیاز افزایش داده تا روزهای آینده را برای این دو مدعی پرآوازه قهرمانی سختتر از همیشه جلوهگر سازد.
تازه ها
گوناگون
پیشنهاد سردبیر
گزارش «جامجم» درباره دستاوردهای زبان فارسی در گفتوگو با برخی از چهرههای ادب معاصر
فارسی، زبان گفتوگوی جهان
معاون وزیر بهداشت:
