تصادف عناوین‌

«تقاطع» معضلات اجتماعی و خانوادگی را در یک تسلسل دوار روایت می‌کند و در بستر این شکل ناموزون مناسبات انسانی و عاطفی داستان خود را پیش می‌برد. در واقع ابوالحسن داوودی با چند لایه کردن قصه خود، عمق این بحران عاطفی و شکاف و اختلاف نسلی را به تصویر می‌کشد. «تقاطع» روایت انقطاع نسلی در جامعه امروز ماست که تفاوت دو نگاه و رویکرد که گاهی لبه‌‌‌های متضاد آن همدیگر را می‌ستاید مبنای مضمونی داستان قرار می‌گیرد. حمید با بازی خوب بیژن امکانیان در مقام روشنفکری‌ متساصل شده‌ای است که اینک در زندگی کشنده روزمره گرفتار شده و نه‌‌تنها در زندگی فردی و عشق با شکست مواجه شد، بلکه در عرصه اجتماعی و آرمان‌‌های جمعی نیز به بن‌بست رسیده است. وی در یک وضعیت دوگانه متضادی قرار گرفته که این شرایط پاردوکسیکال به واسطه موقعیت او میان دختر و همسرش بازنمایی می‌شود.

حمید با همسرش به‌عنوان نمادی از گذشته و سنت و دخترش در مقام نماینده نسل جدید و امروزی دچار کشمکش و تعارض است و نمادی از یک پدر میانسال است که در نابسامانی فرهنگی  اجتماعی معاصر، رنجی مضاعف را تحمل می‌کند. تصادف وی به شکلی تصادفی دقیقا بازنمایی تعارض‌های درونی وی با خود و دیگری است.

پدرام، امیر و مهسا نیز به‌عنوان نماینده نسل جدید امتداد همان بحران تاریخی‌ای هستند که والدینشان به آن دچارند. آنچه در پس این روایت‌های نسلی پنهان است همان تضاد تاریخی و پارادوکس درونی که در میان همه آدم‌های نسل‌های مختلف داستان وجود دارد البته تفاوت ذائقه‌های تاریخی این دو نسل آن‌قدر زیاد است که زبان فهم مشترک را از کف داده‌‌اند و در تقاطع‌های حساس زندگی تنها با هم تصادف می‌کنند و آسیب می‌بینند. بهره‌گیری از ماشین، جاده، تصادف و تقاطع و چهار راه در فیلم به‌عنوان عناصر نمادین این معنا قابل فهم است.

سیدرضا صائمی‌