گل زدن اینقدرها هم سخت نیست

شرح وظایف بازیکنان ما در بازی با سوریه چه بوده که موجب شد هر بازیکن ساز خودش را بزند و در کل 90دقیقه در حسرت یک حرکت هماهنگ و تمرین شده تیمی بمانیم و هیچ تغییر آهنگی را نبینیم؟ نوع حرکات بازیکنان ما به قدری تکراری و خسته کننده بود که از اواسط مسابقه می شد بی نتیجه بودن آنها را پیش بینی کرد. باور کنید گل زدن اینقدرها هم سخت نیست.

هنر ما این بود که حتی زوج ها و مثلث های موفق گذشته را هم در این بازی نابود کنیم.

چرا هرگز مثلث ویرانگر کعبی ، مهدوی کیا و کریمی که در سال 2004 ما را به مرحله نیمه نهایی جام ملت های آسیا رساند، شکل نگرفت؟ چرا در طول بازی از مهدوی کیا در همه نقاط زمین بازی گرفتیم ، غیر از سمت راست ؟ چرا نتوانستیم از هماهنگی معدنچی و نیکبخت در چپ که در پرسپولیس یکدیگر را خیلی خوب حمایت می کردند، استفاده کنیم؟ چرا در طول بازی از تکنیک بازیکنانمان برای حرکت به درون محوطه جریمه و دادن پاس های کوتاه و زدن شوت استفاده نکردیم؟ ما که می دانستیم دیگر علی دایی را در نوک حمله نداریم ، پس چرا این همه به فرستادن توپ های بلند و بی هدف اصرار داشتیم؟ چرا معضل نداشتن یک بازیساز را تشخیص ندادیم تا از مجتبی جباری استفاده کنیم؟ و بسیاری از چراهای دیگر که پاسخ آنها را نمی دانیم.

فقط امیدواریم برای بازی با کویت که خیلی سریع تر از تصور ما فرا می رسد، این اشتباه ها را تکرار نکنیم ، چون ما باید به جام جهانی برویم.

‏ مزدک میرزایی