باز خورد ایثارِ زیبایی رقم 

باز خورد ایثارِ زیبایی رقم 
خواندنی شد باز شعرِ محتشم 
باز یک مجنونِ لیلا شد شهید 
باز چشمم شهر را پروانه دید 
دوشکایی دید غیرت را به چشم 
آنهمه عشق و ارادت را به چشم 
باز کردستان به خود بالید باز 
کربلای دیگری را دید باز 
کرد آجی چای احساسِ غرور 
پهن شد در روستا یک سفره نور 
سروآباد آسمانش گریه کرد 
آسمانی تر شدند آری دو مرد 
کرد تحسین کوهسالان مرد را 
دخترک فهمید سوزِ درد را 
مرد از جان، جانِ شیرینش گذشت 
همنوا شد همنوا با کوه، دشت 
آفرید ایوبِ شیری یک اثر 
یک اثر از هر اثر شاداب تر 
کوه به ایوبِ شیری غبطه خورد 
باز بازی را همان ایوب بُرد 
کربلایی شد حسین! ایوبِ ما 
باز شاعر شد دلِ آشوبِ ما 
می کند یک ده به ایوب افتخار 
می کُشد یک روستا را انتظار