سالهای دهشتناک و خونین

با تمام اینها، دادگاه واشنگتن را به کاربرد غیرقانونی زور به زبان عامیه تروریسم بین المللی متهم ساخت و از امریکا خواست جنایات خود را خاتمه داده و به نیکاراگوئه غرامت سنگینی بپردازد که بسیار بیشتر از بدهی های نیکاراگوئه به امریکاست . به این بدهی ها که بشدت بر نیکاراگوئه فشار آورده ، در جای خود خواهیم پرداخت . مساله مهم این است که دادگاه بین المللی اعتراف کرد که ایالات متحده از اصول اساسی نظام جهانی که خود، نقش اصلی در شکل دهی و تصویب آن را دارد معاف است .به نظر می رسد که در ادامه باید گفت واشنگتن از حق تهاجم و نسل کشی نیز برخوردار است . به بیان دادگاه نورنبرگ ، تهاجم بزرگ ترین جنایت بین المللی است که با دیگر جنایات جنگی از این رو تفاوت دارد که تمامی شرارت ها را یکجا در خود جمع کرده است . برای نمونه تمامی شرارت هایی که پس از تهاجم امریکا و انگلیس در سرزمین ویران شده عراق ، جریان دارد. این شرارت ها شامل ابوغریب ، فلوجه و هر چیز دیگری است که پس از تهاجم ، در این سالهای واقعا دهشتناک و خونین در عراق نگون بخت ، رخ داده است و اکنون می توان تمامی عواقب داخلی و خارجی حمله به عراق را نیز جزو این شرارت محسوب داشت .قاضی رابرت جکسون ، رئیس هیات امریکایی در نورنبرگ ، بروشنی مفهوم تهاجم را تشریح کرد و سپس قطعنامه الزام آور مجمع عمومی ، آن را بازگو کرد. جکسون در سخنرانی افتتاحیه خود خطاب به این دادگاه پیشنهاد کرد کشور مهاجم ، کشوری است که ابتدا به چنین اعمالی مبادرت ورزد: «حمله مسلحانه ، با یا بدون اعلان جنگ ، به قلمروی کشوری دیگر» یا «حمایت از گروه های مسلح موجود در خاک کشور دیگری و یا با وجود درخواست کشور مذکور، امتناع از به کار بستن قدرت خود برای محروم کردن این گروه های مسلح از هر گونه کمک یا حمایت ». مورد دوم ، آشکارا به جنگ ایالات متحده علیه نیکاراگوئه اشاره دارد. گرچه اگر فردی بخواهد دولت ریگان را بی گناه بداند، می تواند آن را فقط به خاطر ارتکاب جرم کوچکتر تروریسم بین المللی ، آن هم بدون هیچ گونه پیشینه ای ، مقصر قلمداد کند. مورد اول نیز به تهاجم امریکا و انگلیس به عراق مرتبط است ، مگر این که ما به ترفندهای خیالی وکلای مدافع دولت بوش ، استفاده کنیم . به عنوان مثال ، یکی از اساتید حقوق ادعا کرد امریکا و انگلیس مطابق با منشور ملل متحد و موازین آن عمل کرده اند. این دو کشور، در یک ماموریت ضمنی که به آنان تفویض شده بود، خواست جامعه جهانی را عملی کردند، زیرا فقط آنان قدرت انجام این کار را داشتند. توجهی به این قضیه نمی شود که جامعه جهانی با سر و صدای زیاد به این تهاجم اعتراض کرد و اگر بخواهیم مردم را نیز جزوی از جامعه جهانی بدانیم ، این اعتراض بسیار شدیدتر بود.از سوی دیگر، توجهی به سخنان گویای قاضی جکسون در نورنبرگ درباره اصل جهانشمولی نیز نمی شود: «اگر اعمال خاصی که معاهدات را نقض می کنند، جرم باشند فرقی نمی کند که ایالات متحده مرتکب آنها می شود یا آلمان ، در هر حال آن اعمال جرم محسوب می شوند و ما همان گونه که از دیگران می خواهیم مقررات را رعایت کنند، خود نیز باید به آن مقررات پایبند باشیم ». وی در جایی دیگر گفت : هرگز نباید فراموش کنیم ، همان گونه که ما درباره این متهمان قضاوت می کنیم ، در آینده تاریخ نیز همان گونه درباره ما داوری خواهد کرد. دادن جام زهرآگین به این متهمان همانند این است که خود نیز آن جام را سر بکشیم . تلفورد تیلور، مشاور عالی جکسون درباره جنایات جنگی می نویسد که سخنان وی بسیار زیاد بودند، ولی آیا نتایج با آرمان ها هماهنگ بود؛ نه اصلا، از این رو من موضع تیلور را تایید می کنم . در مراحل اولیه آماده شدن برای دادگاه نورنبرگ ، تیلور با توجه به اصل اساسی نورنبرگ ، یعنی جنایت آغاز تهاجم ، تردید خود را ابراز داشت . تیلور نوشت این مرحله از پرونده ، مبنی بر این فرض است که طراحی و آغاز یک حمله ، قابل مجازات است و در نورنبرگ نیز دقیقا این گونه اعلام شد. ولی نگرانی های تیلور درست از آب درآمد و به زودی اصل جهانشمولی ملغی اعلام شد.آبرام سوفائر مشاور حقوقی وزارت خارجه و شاید با توجه به آموزه های کارل اشمیت ، توجیه رسمی واشنگتن درباره خودبخشودگی از حکومت قانون در پرونده نیکاراگوئه را ارائه کرد: دادگاه بین المللی و نیز کمیته بین المللی صلیب سرخ ، به این دلیل که با واشنگتن مخالفت کردند، فاقد صلاحیت اعلام شدند.