مهارت های زندگی اجتماعی

والدین خوشبختی و پیشرفت فرزندانشان را می خواهند و تمام تلاش خود را جهت آرامش و آسایش فرزندان به کار می گیرند؛ به امید روزی که آنها را در اوج قله سعادت ببینند.

کد خبر: ۱۴۰۷۴۹

در کودکی غذا و پوشاک و مسکن و در نوجوانی ابزار و تحصیل علم و ادامه آن را برایشان تامین می کنند. می کوشند به فرزندان در کسب دانش کمک کنند و پس از آن نیز با مشورت و راهنمایی آنها، راه را جهت استقلال آنها باز می کنند. باور کنید همه این موارد، کارهای بزرگی است و زحمات بی دریغی را می طلبد.
اما چگونه است که بسیاری از این فرزندان در زندگی اجتماعی خود در دوران بزرگسالی نه تنها احساس موفقیت و خوشبختی نمی کنند بلکه به یاس و ناکامی و نارضایتی از زندگی دچار می شوند؛
آیا غیر از این است که هنر زندگی کردن را نیاموخته اند؛ نحوه برخورد با مسائل گوناگون را نمی دانند و یا در آن ضعیف هستند؛
در این بخش ، قصد داریم شما را با مواردی که لازمه زندگی کردن در این دنیای پرنشیب و فراز است ، آشناتر کنیم.

شکست ها را بپذیریم و کنار بگذاریم

به منظور داشتن زندگی سالم باید تصویری ذهنی که ما و فرزندانمان از خود داریم سالم ، آگاهانه و واقعی باشد.
برای دستیابی به این منظور باید بپذیریم که قرار نیست در زندگی همیشه به آنچه می خواهیم ، برسیم و هرگز هم شکست نخوریم. اما باید درباره شکست ها نیز درست بیندیشیم تا تکرار آنها را کاهش دهیم. نه این که مرتب از آنها غمگین شویم. وقتی فرزندتان در یک بازی شکست می خورد، به او یاد دهید که بداند صرفا ضعیف بازی کرده و این به شکست وی منجر شده است. باید مسوولیت اعمال خود را در زندگی بپذیریم نه این که موضوعات را شخصی پنداریم و با سرزنش خود، مرتب به عقب نگاه کنیم. زیرا در این صورت شانس و فرصت موفقیت های بعدی را نیز از دست می دهیم.

همواره واقع بین باشیم

همیشه پیشرفت و حرکت رو به جلو نیازمند تلاش و اختصاص زمان و انرژی است. اما آنچه اهمیت دارد، این است که اهداف و انتظاراتی واقع بینانه داشته باشیم تا بتوانیم برای رسیدن به آنها برنامه ریزی کنیم و با استفاده از امکانات موجود، راه خود را جهت حرکت بهتر هموارتر سازیم.
اما اگر به جای اهداف ، آرزوهایی در ذهن بپرورانیم و همواره انتظار بکشیم تا به آنها برسیم ، انتظار ما نامعقول است و این تفکر، نتیجه ای جز احساس شکست و ناکامی نخواهد داشت و ما انگیزه لازم را نیز برای حرکتهای بعدی خود از دست می دهیم. البته نباید فراموش کنیم که اهداف حقیقی و دست یافتنی را نیز باید بدقت دنبال کنیم و با کوچکترین ناکامی در این راه ، از میدان به در نرویم.

راههای رسیدن به اهداف ، گوناگونند

گاهی ما راهی را در زندگی پیش می گیریم و در آن حرکت می کنیم اما می بینیم بسیاری از موانع و مشکلات و حتی انسان ها در مقابل ما قرار می گیرند. در این شرایط باید بدانیم که راه ما صحیح نیست و به جای گله و شکایت از زندگی و روزگار و دیگران ، راه و طریق و حتی رفتار خود را تغییر دهیم.
زیرا همواره تغییرات را انسان ها به وجود می آورند و هرگز خود به خود چیزی به نفع ما نخواهد شد مگر این که ما راه دیگری را امتحان کنیم یا خود را تغییر دهیم. البته این کار نیازمند تمرین است ؛ اما شدنی است.