jamejamnashriyat
نشریات روزنامه جام جم کد خبر: ۱۲۴۰۶۹۰ ۱۳ آذر ۱۳۹۸  |  ۰۰:۰۱

خیلی دنیایش را دوست دارم. یک وقت‌هایی که می‌گوید حافظه گوشی‌اش را خالی کنم یا پاکسازی کنم. هی توی لپ تاپ نگاه می کنم به محتوای حافظه اش هی نخودی می‌خندم و دلم ضعف می رود. یک عالمه عکس گل یک‌عالمه عکس‌های گرافیکی صلوات و سلام بر ائمه و صبح شما به خیر و این چیزها و یک‌عالمه هم عکس‌های بی‌کیفیتی که بی‌دقت گرفته شده و نه لزوما خودش آنها را گرفته باشد. یا دست نوه‌ها بوده یا دست خودش خورده و عکسی گرفته باشد. تعداد محدودی هم عکس متن‌هایی دارد در باب خواص کرفس و زنجبیل و جوانه گندم و سیر و لیمو. مادرم را می گویم.

امروز صبح دوش گرفته بودم و منتظر بودم نبات چوبدار توی چایی‌ام حل شود و بزنم بر بدن و بیایم بیرون که گوشی‌ام دینگ کرد. باز کردم. مادر بود. نه از عکس‌های معمول و متداول بود نه متنی فورواردی و کپی شده. خودش بود. مطمئنم خودش تایپ کرده بود. کلمه‌ها بوی خودش را می داد کوتاه و مختصر نوشته بود: سلام حامد جان امروز قول بده یک نفر رو خوشحال کنی. همین نه یک کلمه بیشتر نه کمتر. چشم برایش فرستادم و دوسه تا استیکر گل و بوس. زدم بیرون.
ایستگاه مترو دروازه دولت را رفتم پایین که بیایم روزنامه. پسرک خوش قدوبالایی بود با ریشی انبوه و موهایی خامه‌ای اصلاح شده. پرسید میرداماد از همین‌جا باید بروم؟ گفتم من هم مسیرم همان‌جاست بیا... توی راه صحبتمان ایستگاه به ایستگاه بیشتر گل انداخت. از بجنورد آمده بود دنبال کار. جایی حوالی جردن توی یک رستوران یکی از بستگانش برایش کار پیدا کرده بود. می‌گفت تمام دیشب را توی اتوبوس نخوابیده. رسیدیم میرداماد خیلی دلم می‌خواست برای پف چشم‌هایش و بهت مواجهه اولش با تهران که دهان گشوده بود برای بلعیدنش، کاری کنم. پله برقی‌ها را که بالا آمدیم بوی باران و نسکافه فندقی خیز ورداشت سمت بینی‌هامان. دعوتش کردم به قهوه. شرمگین قبول کرد.
در خلال صحبت‌هایمان راهنمایی‌هایی کردم که روز اول حضورم در تهران کسی نبود به من بگوید. حالا دیگر رفیق شده بودیم. ولی هنوز نخندانده بودمش. هنوز حرف مادرم روی زمین بود. چندتا شوخی زدم تنگ حرف‌های رو به آخرمان دلش را قرص کردم و ابتداییاتی برای معرفی خودش برای صاحب کارش برایش افاضه ناشتا فرمودم. و دست دادم و برایش آرزوی موفقیت کردم. حالا چشم‌هایش آن بهت را نداشت. برق می‌زد و لب‌هایش قوس ور داشته بود به لبخندی ملیح. باران می‌بارید علی خندیده بود و من حالم خوب بود.
حرف آخر: حاج خانوم سلام. اگه این ستون رو می‌خونی بدون که من به حرفت گوش کردم و علی بچه بجنورد رو خندوندم. دعام کن فاطمه خانوم.

حامد عسکری

شاعر و نویسنده

ارسال نظر
* نظر:
نام:
ایمیل:

یادداشت

بیشتر
شما باید پاسخ بدهید

شما باید پاسخ بدهید

در ماه‌های اخیر برخی چهره‌ها و شخصیت‌های سیاسی در قالب نامه‌نگاری و مصاحبه و اظهارنظرهای مطبوعاتی و... و با لحنی طلبکار در مورد وضع موجود کشور اعلام موضع کرده‌اند.

مشغول صاحب‌خانه باش

مشغول صاحب‌خانه باش

آنهایی که دوم اسفند سال گذشته با همه ناامیدی‌ها و گلایه‌ها پای صندوق رای آمدند و چهره‌های جدیدی را به مجلس فرستادند، همه امید و خواسته شان این بود - و هنوز هم هست- که منتخبان جدید تشنه خدمت باشند،نه شیفته رانت خرید و فروش دلار و سکه و پوشک! آنها همچنین می‌خواستند نماینده‌های جدید نه‌تنها کاسب بازار خودرو نباشند، بلکه به جای دعوا بر سر رفتن یا نرفتن زنان به استادیوم و اصلاح دقیقه90 قانون انتخابات و گرفتار شدن در ترافیک طرح های سیاسی، فکر سفره هایی باشند که هر روز کوچک‌تر می‌شوند.

محک‌ ماسک

محک‌ ماسک

دیروز بالاخره استفاده از ماسک در تمام محل‌های سرپوشیده اجباری شد و آن‌طور که بیشترمان در سطح شهر، ادارات، بانک‌ها و حمل‌ونقل عمومی شاهد بودیم ‌اغلب شهروندان این مقررات را رعایت کردند.

مهمان کرونا نشویم

مهمان کرونا نشویم

مسؤولان وزارت بهداشت در روزهای گذشته بارها برگزاری مراسم خانوادگی ‌را دلایل افزایش آمار مبتلایان و جانباختگان کرونا عنوان کرده‌اند.

گفتگو

بیشتر

پیشنهاد سردبیر

بیشتر

پیشخوان

بیشتر