توقعات بی پاسخ مردم

نظام آموزشی و تربیتی هر کشور دورنمای آینده و سرنوشت آن است و هیچ دولتی قادر نیست فراتراز آموزشی که اینک در آموزشگاه های خود به کودکان ، نوجوانان و جوانانش می دهدآتیه ای راترسیم کند که اگر چنین شود خیالپردازی کرده است توجه به واقعیت های آموزشی کشور

کد خبر: ۱۲۳۸۳

و کیفیت آن از نقطه نظرهای علمی پژوهشی نشاندهنده آن است که وضعیت موجود نظام آموزش و پرورش کشور قادر نیست تسهیل کننده و تسریع کننده روند توسعه برای آینده باشد؛ زیرا امروزه سخت با مشکلات خود درگیر است و اقداماتبه عمل آمده در سالهای گذشته مدیر محور، مقطعی ، خام ، روبنایی ، سلیقه ای و گاه اشتباه بوده است . این مسائل زمانی به طور عینی تر خود را به رخ ما می کشند که به بررسی های علمی و آماری توجه کنیم به طور مثال طرح تیمز که یکی از طرحهای مطالعاتی بین المللی است ، نشان می دهد که مهارت های مربوط به کار بست یافته ها در دانش آموزان ایرانی وجود ندارد. این طرح وضعیت کشورها را در زمینه علوم و ریاضیات بررسی می کند در بررسی دیگر که توسط انجمن بین المللی ارزشیابی پیشرفت تحصیلی صورت گرفت ، نشان داده شد که ایران در میان 27 کشور شرکت کننده در دوره دبستان رتبه 26 و27 و در دوره راهنمایی از میان 41 کشور در مقام 38 و39 قرار دارد. عملکرد دانش آموزان ایرانی در این تحقیق زیر40 درصد بود؛ یعنی دانشآموزان ما کمتر از40 درصد به پرسشها پاسخ دادند. شایان ذکر است که در یک پرسش مشترک ، درصد پاسخهای صحیح دانش آموزان سوم راهنمایی کشور از دانش آموزان کلاس چهارم 40 کشور دیگر کمتر بود؛ یعنی 4 سال آموزش بیشتر نیز نتوانسته بود فاصله و وقفه میان آموزش ما با کشورهای دیگر را پر کند و لذا براثر همین کاربردی نبودن آموزش و سطح پایین عملکرد است که مشاهده می کنیم از هر100 دانش آموزی که کلاس اول دبستان را شروع می کنند تنها38 نفر وارد دوره متوسطه می شوند و چه زیانی بالاتر از این که همه ساله حدود300 تا400 هزار نفر از ادامه تحصیل منصرف می شوند. حال آن که می دانیم سالیانه چه بودجه هنگفتی صرف تحصیل این افراد می شود و چگونه این مبالغ بدون نتیجه مطلوب به هدر می رود. بنا به یک اظهار نظر در سال 1379 هزینه روزانه آموزش در کشور صد میلیارد ریال است که در هر ساعت حدود بیست میلیارد ریال برآورد میشود؛ هزینه ای که امروز بمراتب بیشتر از آن است. به هر حال ، وضعیت حاضر نشان می دهد که نظام آموزش و پرورش کشور نیازمند اصلاحاتی اساسی است و تغییرات وعده داده شده در زمینه کتابهای درسی و مقاطع تحصیلی نیز قادر به دگرگونی مورد نیاز نیست ؛ در صورتی که وقت ، سرمایه و انرژی فراوانی نیز هزینه می شود.