معشوقه به سامان شد!

عصبانیت و استرس موجود در جامعه به قصه‌ها و فیلم‌های سینمایی و سریال‌های تلویزیونی و شبکه نمایش خانگی ما هم راه پیدا کرده و هرکس عصبی‌تر و بیشتر اهل طغیان و هنجارشکنی باشد، وجوه قهرمانانه می‌یابد و حتی محبوب خاص و عام هم می‌شود.
هرچند ظاهرا چالش‌ها و وجوه دراماتیک و تیره‌تر هستند که هسته اصلی بیشتر قصه‌ها را شکل می‌دهند، اما به نظر می‌آید نویسندگان و کارگردان‌های آثار هم دیگر بیش از حد از این آب گل‌آلود ماهی می‌گیرند و از نمد منفی بافی و نقاط سیاه، برای خود کلاه می‌دوزند. حتی در آثار کمدی و خنده‌دار سینمای ما هم، کمتر پیش می‌آید که با جهانی روشن و مثبت‌اندیش روبه‌رو باشیم.
این شب‌ها اما نمایش «مثبت فکر کن» به نویسندگی و کارگردانی علی‌دهبان که ساعت 21 و 15 دقیقه در تئاتر‌هامون اجرا می‌شود، یکی از استثنائات فضای نمایشی ماست و از مثبت اندیشی و نگاه خوشبینانه به زندگی می‌گوید.
با این‌که زوج جوان قصه، سامان و ماهرخ با معضلات مهمی یعنی بیکاری و اجاره‌نشینی مواجهند، اما هنوز دلخوشی‌های کوچکی برای بقا و ادامه وجود دارد.
کارگردان در فضایی ساده و کمدی و مفرح و زندگی واقعا مشترک و غیرقابل تفکیک موجر و مستاجر، سعی می‌کند زهر و تیزی مشکلات موجود در زندگی این زوج را بگیرد که مابه‌ازای برخی واقعیت‌های جامعه هستند. بخش مهمی از موفقیت کار و ارتباط اثر با تماشاگر به متن و کارگردانی خوب و بدون ادا و ادعای دهبان برمی‌گردد و بخش مهم دیگر به بازی‌های خوب سوسن پرور، سیاوش مفیدی، شیما ملکیان و سامان دارابی مربوط می‌شود.
با این حال کاش این امتیاز خوب مثبت‌اندیشی صرفا به تلقین سوبژکتیو ماهرخ و تکرار جمله مثبت فکر کن محدود نمی‌شد، بلکه انتظار می‌رفت این الگوی رفتاری و خوشبینانه، بیشتر در قصه و لحظات نمایش جاری شود و انرژی و اثرات این نگاه مثبت را بیشتر ببینیم.
ضمن این‌که آن پایان و ذکر یک حقیقت تلخ درباره سامان هم با وجود غافلگیری لحظه‌ای با فضای کلی اثر همخوانی ندارد و همان مشکلات زندگی روزمره و معضل بیکاری برای همذات‌پنداری و همدردی با این زوج کفایت می‌کرد.
چون قرار بود مثبت فکر کنیم، اجازه دهید دیگر بیشتر از این بر این نمایش خوب خرده نگیریم، به قول مولانا: معشوقه به سامان شد تا باد چنین بادا و قس علی‌هذا.

علی رستگار

روزنامه‌نگار