یادداشت:
کمدی را باز گردانیم
خودم سالها در گونه کمدی کار کردهام و میدانم اگر بخواهیم کمدیهایی بسازیم که مشکلات و مسائل جامعه را طرح کند باید با دقت و نکتهسنجی بر متن و سناریو وقت گذاشت. در تلویزیون کار کمدی کم نداریم، ولی کار کمدی که ایدههای روز را دستمایه خلق ماجرا کند، کم شده است.
این کمکاری را همکاران تلویزیونی باید پاسخگو باشند، ولی اینکه چرا در این حیطه کمکار شدهایم میتواند از منظر تکنیکی دلایلی مختلف داشته باشد. یکی از این دلایل میتواندحجم بالای رویدادهای حاد جامعه باشد که تا میخواهند روی یکی کار کنند سوژهای دیگر حادث میشود.
هنر سازندگان باید این باشد که با همه این مشکلات و خطوط قرمز، باز کم نگذارند و به خلق سناریوهایی بپردازند که با زبان طنز از نواقص و کاستیها میگویند. شوخی کردن با مشکلات اگر به دامن هزل نیفتد به یقین مخاطبان را پای تلویزیون مینشاند و سبب میشود رسانههای خارجی کم مخاطب شوند.
کمدیسازی سالهاست یکی از بهترین گونهها برای طرح مصائب اجتماعی در تمام دنیا بوده و حساسیت برانگیزترین سوژهها وقتی بناست از دریچه تصویر بازنمایی شوند این اتفاق از کانال تولید سریال و فیلم کمدی شکل میگیرد. در تلویزیون خودمان هم هرگاه کمدیسازی را جدی گرفتیم و منطبق با استانداردها به ایجاد داستان و طراحی شخصیتها برای ارائه داستانکهای اجتماعی دست زدیم موفق شدیم و هرگاه که متن را رها کردیم و کلیشهگرایی کردیم شکست خوردیم.
باید این هدف را داشته باشیم که با طرح مسأله از مجرای طنز میخواهیم مسأله را حل کنیم تا کسانی که با آنها شوخی میشود هم از تکرار رفتارهای غلط درس بگیرند و رفتار خویش را اصلاح کنند.
ابراهیم وحیدزاده
کارگردان
گفت و گو
