فرافکنی

شارون از طریق روزنامه YediothAhronoth از بوش خواست فشار بسیار زیادی بر سوریه وارد کند.

کد خبر: ۱۲۱۶۱۸

موفاز به روزنامه Maariv گفت: ما لیست بلندبالایی از خواسته هایی داریم که درصدد مطالبه آنها از سوریه هستیم و مناسب است این خواسته ها از طریق امریکایی ها پیگیری شود. مشاور امنیت ملی شارون به جمعی از مخاطبان WINEP گفت: امروزه ضرورت دارد ایالات متحده نسبت به سوریه سختگیری کند و واشنگتن پست گزارش کرد که اسرائیل با تغذیه خبری سرویس های اطلاعاتی ایالات متحده درباره اعمال بشار اسد ، به اقدامات ضدسوری دامن می زند. اعضای برجسته لابی نیز مباحث مشابهی را پس از سقوط بغداد مطرح کردند.
ولفوویتز اعلام کرد لازم است که رژیم سوریه تغییر پیدا کند و ریچارد پرل به یک روزنامه نگار گفت ما می توانیم به دیگر رژیمهای معارض در خاورمیانه یک پیام کوتاه ارسال کنیم و آن این است که شما بعدی هستید. در اوایل آوریل ، WINEP گزارشی خطاب به سوریه منتشر کرد: «این پیام را فراموش نکنید که کشورهایی که رفتارهای گستاخانه ، غیرمسوولانه و متهورانه صدام حسین را دنبال می کنند ، خود را به ورطه هلاکت می اندازند.»
در 15 آوریل ، یوشی کلین هالوی ، مقاله ای در لس آنجلس تایمز با عنوان «عرصه را بر سوریه تنگ کنید» نگاشت و روز بعد، زل چافتز ، مقاله ای در نیویورک دیلی نیوز با این عنوان نوشت : «سوریه طرفدار ترور به تغییر نیازمند است .» لاورسن کاپلان نیز برای این که از قافله عقب نماند در 21 آوریل در نیوریپابلیک نوشت که «بشار اسد رهبر سوریه ، تهدیدی جدی برای امریکاست.» در کنگره نیز الیوت آنچل ، برنامه اعاده حاکمیت لبنان و مسوولیت پذیری سوریه را از نو برقرار کرد. این برنامه سوریه را به تحریم تهدید می کرد در صورتی که از لبنان عقب نشینی نکند ، برنامه سلاحهای کشتارجمعی خود را متوقف نکند و دست از حمایت از تروریسم نکشد و نیز از سوریه و لبنان می خواست گامهایی عینی برای صلح با اسرائیل بردارند. این قانون بشدت مورد حمایت لابی و بویژه آیپک بود و بنابه گزارش JewishTelegraphAgency به وسیله تعدادی از بهترین دوستان اسرائیل در کنگره تدوین شده بود.
اعمال این قانون بویژه پس از این که دولت بوش چندان اشتیاقی به آن نشان داد برای مدتی به تعویق افتاده بود ، ولی این برنامه ضدسوری با اکثریت قاطع آرائ تصویب شد (398رای موافق در برابر 4 مخالف در مجلس نمایندگان و 89 در برابر 4 رای در سنا) و بوش در 14 دسامبر آن را امضاء کرد ؛ ولی آن زمان در دولت بوش درباره منطقی بودن تهاجم به سوریه اختلاف نظر وجود داشت.
اگرچه نومحافظه کاران مشتاق آغاز جنگ با سوریه بودند ، ولی CIA و وزارت خارجه با این کار مخالفت می کردند و بوش با این که قانون جدید را امضا کرد ، ولی تاکید داشت نسبت به عملی کردن آن تمایل چندانی ندارد. تردید بوش غیرقابل فهم است. اولا این که دولت سوریه پس از 11 سپتامبر اطلاعات مهمی راجع به القاعده به ایالات متحده ارائه کرده و نیز به امریکا درباره نقشه یک حمله تروریستی در خلیج فارس هشدار داده است.
سوریه همچنین به بازجویان CIA اجازه داد به محمد زمر ، دسترسی پیدا کنند که ظاهرا مامور استخدام تعدادی از هواپیماربایان 11 سپتامبر بوده است. تهاجم به رژیم بشار اسد ، چنین روابط باارزشی را به خطر خواهد انداخت و جنگ علیه تروریسم را ضعیف خواهد کرد. ثانیا ، سوریه تا پیش از جنگ عراق ، روابط چندان بدی با واشنگتن نداشت (سوریه حتی به قطعنامه 1441 سازمان ملل رای مثبت داد.) و تهدیدی علیه ایالات متحده محسوب نمی شود.
سخت گرفتن به سوریه ، ایالات متحده را به قلدری زورگو شبیه خواهد کرد که اشتهای سیری ناپذیری برای درهم کوبیدن کشورهای عربی دارد. در نهایت قرار دادن سوریه در فهرست قربانیان امریکا ، به دمشق انگیزه زیادی برای مشکل آفرینی در عراق خواهد داد.
حتی اگر کسی بخواهد به سوریه فشار آورد، عاقلانه این است که ابتدا ، کار عراق را خاتمه دهد. کنگره امریکا بیشتر در واکنش به اعمال فشار مقامات اسرائیلی و گروههای حامی اسرائیل همچون آیپک ، بر سختگیری به سوریه اصرار دارد. اگر لابی اسرائیل نبود ، برنامه مسوولیت پذیری سوریه نیز وجود نداشت و سیاست های امریکا در قبال سوریه نیز در خصوص منافع ایالات متحده اتخاذ می شد.

در منگنه قرار دادن ایران

اسرائیلی ها عادت دارند هر تهدیدی را به بدترین وجه آن بیان کنند ، ولی ایران به عنوان خطرناک ترین دشمن آنان محسوب می شود ؛ چراکه احتمال می رود ایران به سلاحهای اتمی دست پیدا کند. تقریبا تمامی اسرائیلی ها یک کشور اسلامی مجهز به سلاحهای هسته ای در خاورمیانه را تهدیدی برای موجودیت خود می پندارند.
وزیر دفاع اسرائیل ، بنیامین بن ایرز ، یک ماه پیش از جنگ عراق اعلام کرد: عراق یک معضل است... ولی اگر از من بپرسید می گویم ایران بسیار خطرناک تر از عراق است.