به خاطر مصمم ترین متحد

: نومحافظه کاران خارج از هیات حاکمه نیز بشدت تبلیغ می کردند که حمله به عراق برای پیروزی در جنگ با تروریسم ضروری است.

کد خبر: ۱۲۰۵۲۷

تلاش اصلی آنان بیشتر به اعمال فشار بر بوش متمرکز شده بود و علاوه بر این تلاش داشتند به مخالفان جنگ در داخل و خارج از دولت ، غلبه پیدا کنند. در 20 سپتامبر گروهی از نومحافظه کاران و متحدانشان ، در نامه ای سرگشاده خطاب به بوش اعلام کردند که «اگر چه شواهد موجود حملات 11 سپتامبر را مستقیما به عراق مرتبط نمی کند ، ولی هر استراتژی ای که بخواهد تروریسم و حامیان آن را ریشه کن کند ، باید ساقط کردن صدام حسین را نیز شامل شود.»
این نامه همچنین به بوش یادآوری کرد که اسرائیل مصمم ترین متحد امریکا در جنگ علیه تروریسم بین الملل بوده و خواهد بود. رابرت کیگان و ویلیام کریستول در شماره اول اکتبر weekly standard خواستار تغییر فوری رژیم در عراق پس از شکست طالبان شدند.
در همان روز چارلز کراوسمر در واشنگتن پست نوشت که پس از این که کار افغانستان تمام شد ، سوریه باید هدف بعدی باشد و پس از آن نوبت به ایران و عراق خواهد رسید. وی همچنین گفته بود که پس از ساقط کردن تمامی رژیم های تروریستی در جهان ، جنگ بر ضد تروریسم ، با تصرف بغداد به پایان خواهد رسید. این حملات مطبوعاتی آغاز اقدامات بی وقفه روابط عمومی برای جلب حمایت عمومی از تهاجم به عراق بود.
بخش مهم این اقدامات ، دستکاری اطلاعات امنیتی به این منظور بود تا صدام حسین به عنوان یک تهدید قریب الوقوع نشان داده شود. به عنوان مثال اسکوترلیبی ، بارها از CIA دیدار کرد تا تحلیلگران امنیتی را برای یافتن دلایلی برای جنگ تحت فشار قرار دهد و نیز وی برای تدوین یک گزارش مفصل درخصوص تهدید عراق در اوایل 2003 کمک کرد که بعدها کالین پاول از مفاد این گزارش در سخنرانی خود در شورای امنیت سازمان ملل در مورد تهدید عراق استفاده کرد.
اسکوترلیبی ، بدترین نتایج را از امور جزئی استخراج کرده بود. با این که پاول ، بسیاری از ادعاهای نامعقول اسکوترلیبی را از سخنرانی خود کنار گذاشته بود ؛ ولی با این حال گزارش وی پر از اشتباه بود ، همان گونه که پاول هم اکنون به این امر اعتراف دارد. علاوه بر اینها ، دو سازمانی که پس از 11 سپتامبر ایجاد شدند و مستقیما زیر نظر داگلاس فیث ، معاون وزیر دفاع بودند نیز در دستکاری اطلاعات ، نقش داشتند.
گروه برآورد سیاست های ضد تروریسم ، موظف شده بود روابط میان القاعده و عراق را پیدا کند. 2 عنصر اصلی این گروه ، وارمسر و نیز میشل مالوف بودند که وی یک فرد لبنانی - امریکایی بود که روابط نزدیکی با ریچارد پرل داشت.
دفتر طرحهای ویژه ، موظف شد شواهدی را بیابد تا برای راه اندازی جنگ با عراق ، مورداستفاده قرار گیرد. رئیس یان دفتر ، آبرام شالسکی بود که روابط دیرینه ای با ولفوویتز داشت و اعضایش شامل تعدادی از اندیشمندان حامی اسرائیل بود. داگلاس فیث ، مانند تقریبا تمامی نومحافظه کاران ، عمیقا سرسپرده اسرائیل است.
او همچنین پیوندهای دیرینه ای با حزب لیکود دارد. وی در دهه 1990 با نوشتن مقالاتی از شهرک سازی حمایت و استدلال می کرد که اسرائیل باید اراضی اشغالی را تحت کنترل خود داشته باشد. حتی از این مهمتر، او در ژوئن 1996 همراه با وارمسر و پرل ، گزارش معروف «تغییر جهت کامل» را برای نخست وزیر جدید اسرائیل ، بنیامین نتانیاهو نوشت و در این گزارش پیشنهاد کرد نتانیاهو بر ساقط کردن صدام حسین از قدرت در عراق ، تمرکز کند - که فی نفسه یک هدف مهم استراتژیک اسرائیلی بود - این گزارش همچنین از اسرائیل خواسته بود برای تغییر آرامش کل خاورمیانه ، پیشقدم شود.
نتانیاهو ، این توصیه ها را عملی نکرد، ولی پرل ، وارمسر و فیث ، بزودی از دولت بوش خواستند اهداف مشابهی را دنبال کند. این وضعیت آکیوا الدار ، مفسر روزنامه هاآرتز را مجبور کرد تا هشدار دهد که پرل و فیث ، در حال پیمودن مسیر باریکی مابین وفاداری شان به دولتهای امریکا و منافع اسرائیل هستند.
ولفوویتز نیز همانند فیث ، سرسپرده اسرائیل است . روزنامه Forward ، یک بار او را به عنوان جنگ طلب ترین حامی اسرائیل در دولت ایالات متحده توصیف کرده بود و در سال 2002 ، او را به عنوان برترین فرد در میان 50 چهره برجسته ای انتخاب کرده بود که به طور مداوم عمل گرایی یهودی را دنبال می کنند.
در همان زمان JINSA ، جایزه خدمات ممتاز هنری ام. جکسون را به خاطر ترویج همکاری قوی بین اسرائیل و ایالات متحده را به او اعطا کرد و روزنامه اورشلیم پست ، ضمن توصیف او به عنوان «یک حامی مخلص اسرائیل» او را مرد سال 2003 نامید. درنهایت ، باید به حمایت پیش از جنگ نومحافظه کاران از احمد چلبی نیز اشاره کرد که یک تبعیدی عراقی و رئیس کنگره ملی عراق (INC) بود.
نومحافظه کاران از چلبی حمایت می کردند ؛ زیرا او برای ایجاد روابط نزدیک با گروههای یهودی امریکا تلاش زیادی کرده بود و نیز قول داده بود به محض این که قدرت را در عراق به دست آورد ، روابط خوبی را با اسرائیل برقرار کند و این ، دقیقا همان چیزی بود که طرفداران حامی اسرائیل تغییر رژیم عراق می خواستند.
بنابراین ، آنها نیز متقابلا از چلبی حمایت می کردند. روزنامه نگاری به نام ماتیو برگر، اصل مطلب را این چنین بیان می کند: کنگره ملی عراق ، روابط نزدیک با یهودیان را راهی برای بهره برداری از نفوذ یهودیان در واشنگتن و اورشلیم برای جلب حمایت برای خود می دید. گروههای یهودی نیز در صورتی که کنگره ملی عراق ، در جانشینی رژیم صدام سهیم می شد ، فرصت را برای زمینه سازی روابط بهتر بین اسرائیل و عراق مناسب می دیدند.
با مسلم فرض کردن سرسپردگی نومحافظه کاران به اسرائیل ، دلمشغولی آنان درباره عراق و نفوذشان در دولت بوش ، شگفت انگیز نیست که بسیاری از امریکایی ها گمان می کنند که جنگ عراق برای افزایش منافع اسرائیل به راه انداخته شده است. به عنوان مثال ، باری یاکوبس از کمیته یهودیان امریکا در مارس 2005 ، اعتراف کرد: این اعتقاد که اسرائیل و نومحافظه کاران با هم برای انداختن ایالات متحده به ورطه جنگ درعراق تبانی کرده اند ، در میان جامعه اطلاعاتی امریکا ، بسیار شایع است.