«اینها» چرا فیلم نمی‌سازند؟!

این کارگردان بلندآوازه و سرد و گرم چشیده بعد از نمایش فیلمش درباره میزان شباهت خط قرمز با فیلمنامه شب سمور (نوشته بهرام بیضایی) توضیح داد: داستان کوتاه و خلاصه طرحی که بهرام بیضایی به من داد فقط دو صفحه‌ بود و گفت هر کاری دلت می‌خواهد بکن. یعنی آزاد بودم هر کاری دلم می‌خواهد با آن طرح انجام دهم. به همین دلیل می‌توان گفت برخلاف داستان اولیه فیلم خاک گرفتاری محمود دولت‌آبادی را نداشتم. چنان که در مورد آن فیلم، هنوز هم بعد از این همه سال گرفتاری دارم.
۴۰ سال پیش که این فیلم را در جریان نخستین دوره جشنواره فیلم فجر به نمایش گذاشتند کسانی که ادعای سینمای تازه‌ای داشتند، در همان سینما آن را «هو» کردند و شعار «مرگ بر کیمیایی» سر دادند؛ و خب البته من هم درنرفتم! اصلا فکر نکنید که می‌توان ساده فیلم ساخت. البته بعضی‌ها خیلی ساده فیلم می‌سازند و ظاهرا ساده‌ترین کار برای آنها فیلمسازی است! اما برای بعضی دیگر فیلمسازی کار خیلی سختی است؛ خیلی سخت. خیلی‌ها به داریوش مهرجویی، ناصر تقوایی، بهرام بیضایی و من می‌گویند «اینها». ما «اینها» هستیم و مثلا می‌گویند پس «اینها» چرا فیلم نمی‌سازند! نمی‌دانم ذهن کسانی که این فیلم را در آن سال‌ها دیده‌اند چقدر پیر یا جوان بوده اما هرچه هست خط قرمز همین است که دیدید. این فیلم در روزگار خاصی ساخته شد و اگر قرار بود حالا ساخته شود حتما کم و کسر نداشت و فقط با جدول و بافت امروزی خود ساخته می‌شد.
طوسی هم بعد از مرور خط کاری کیمیایی و نگاه او در کارهایش درباره این اثر گفت: به نظرم مسعود کیمیایی در فیلم خط قرمز بدون این‌که بخواهد نسبت به شرایط جامعه نگاهی انتزاعی داشته باشد، با صراحت به معضلات موجود در شرایط امنیتی اشاره کرده است. به‌هرحال فرزند زمانه خود بودن می‌تواند یک تعریف درست و قابل باور داشته باشد و این مشابه وضعیت این سینماگر پرسابقه در هنگام کارگردانی چنین فیلمی است. این حرف مهم که مسعود کیمیایی در فیلم خط قرمز آن را بیان کرده، از شاخک‌های تیز و حساس او ناشی شده و فراتر از زیبایی‌شناسی‌های مرسوم، تعریف تازه‌ای از سینمای سیاسی و اجتماعی ارائه می‌دهد. سینمایی که برخی فیلم‌های این فیلمساز پرسابقه نظیر گوزن‌ها، سفر سنگ و اعتراض نیز در آن جای می‌گیرند.