رسانه‌ای برای مردم

نمونه بارز این مساله را می‌توان در برنامه فرمول یک با اجرا و تهیه کنندگی علی ضیاء دید. این برنامه که از شنبه تا چهارشنبه از شبکه یک پخش می‌شود، تلاش داشته به سراغ مهمانانی برود که از جنس مردم هستند. شاید در ابتدا این تصور وجود داشت که برنامه خیلی در میان مردم گل نکند، چرا که می‌خواهد به سراغ افراد معمولی برود، نه افرادی که چهره شناخته شده در جامعه هستند.
اما عوامل این برنامه نشان دادند که می‌توان خط بطلان کشید روی این باور که دعوت از چهره‌های مشهور می‌تواند به پربیننده شدن یک برنامه تلویزیونی منجر شود. البته نمی‌توان منکر این مساله شد که حضور چهره‌های مشهور و شنیدن حرف‌های آنها از قاب جعبه جادویی برای بینندگان جالب و جذاب است، اما باید قبول کرد می‌توان گاهی خط کشید روی کلیشه‌ها و بعد سراغ آدم‌هایی رفت که هر روز بی‌تفاوت از کنارشان رد می‌شویم، اما آنها دل‌هایی دارند به بزرگی دنیا، دل‌هایی که خط بطلان کشیده‌اند روی خودخواهی‌ها و این‌که فقط به شخص خودشان فکر کنند.
کسانی که ذهن‌شان را باز گذاشته‌اند تا بتوانند درست فکر کنند و تصمیم بگیرند. کسانی که وقتی یک رویداد تلخ در کشور رخ می‌دهد، شال و کلاه می‌کنند و به داد مردمی می‌رسند که خانه و زندگی‌شان را به خاطر یک اتفاق طبیعی تلخ از دست داده‌اند. کسانی که به جای این‌که از کشور فرار کنند و به دنبال زندگی بهتر در مرزهای دیگر بگردند به ایران برمی‌گردند تا از این طریق نجات‌بخش جان آدم‌های دیگر باشند. کسانی که بدون چشمداشت به مال دنیا ویزیت‌شان برای بیماران رایگان است... .
کم نیستند این آدم‌ها که هر کدام دغدغه‌های زیادی دارند، اما چهره‌ مشهوری نیستند. برنامه فرمول یک نشان داد می‌توان این افراد معمولی، اما با قصه‌های شنیدنی را به برنامه تلویزیونی دعوت کرد و پربیننده هم بود.