ثنای حضرت سیده‌النساء

که: ناطقه مرا مگر روح قدس کند مدد/ تا که ثنای حضرت سیده‌النساء کند
آن جا که عالمان ربانی و فقهای صمدانی برای ثنای آن بانو دست به دامان روح‌القدس زنند، از پشه لاغر و بی نوایی چون من چه خیزد...
ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید/ هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

اگر برای ذوالالباب، فهم و هضم معنای «لولاک لما خلقت الافلاک» خطاب به سرور کائنات و مفخر موجودات و رحمت عالمیان و صفوت آدمیان و تتمه دور زمان محمد مصطفی صلی‌ا... علیه و آله وسلم، صعب نباشد - که هست - و اگر درک «لولا علی لما خلقتک» سهل بیفتد - که نمی‌افتد - توجه به کنه این عبارت که «لولا فاطمه لما خلقتکما» قطعا و حقا که مشکل و غامض است ...
اما آن گاه که به پیش از خلقت، حیات و شهادت آن بانوی مجلله و مکرمه می‌نگری، کمی از دشواری این فهم کاسته می‌شود ...
و آن‌گاه که او را ممتحنه قبل از خلقت می‌خوانی، در می‌یابی که چرا عالم به طفیل وجودش بنا شده ... و چون عبارات نبی مکرم در نعت و شأنش را می‌خوانی که فاطمه روح مابین دو پهلوی من است / که فاطمه پاره تن من است / که من از او بوی بهشت استشمام می‌کنم / که من از اویم و او از من است
تازه راز پنهان شده در علو جایگاه و مراتب حضرتش کمی گشوده می‌شود ...
اما به قدر همین مجال کوتاه از شما پرسشی دارم:
چرا علی‌رغم همه این توصیفات بی عدل و بی بدیل، زهرای اطهر سلام‌ا... علیها و فضائل حضرتش ردی کمرنگ در کتب تاریخی اهل عامه و حتی شیعیان دارد؟!
و طرفه آن که حتی فضائلی از حضرتش در میان ما دوستان و ارادتمندان رواج دارد، که به لحاظ سند روایی و اعتبار تاریخی جز دروغ و گزاف نیست.
قصه‌هایی مثل آویختن پرده بر خانه و ناراحتی رسول خدا، ماجرای اباتراب و...که نه تنها عصمت حضرتش را زیر سوال می‌برد بلکه جسارت به ساحت اوست ...
غرض این که: بانویی که محشر به نور روشن خواهد شد از عظمت، ماورای فکرت ماست و بجاست که دوباره حضرتش را بخوانیم و بستاییم و بشناسیم که بهره دنیا و عقبای ما از ایشان به قدر شناخت صحیح و اعتقاد سلیم است نه بیشتر ... و آخر آن که: مفتقرا متاب رو از در او به هیچ سو/زان که مس وجود را فضه او طلا کند