به عامه‌پسندهای دینی نیازمندیم

اصلا چرا مخالف باشیم؟
ما از قدیم هم در همین ایران خودمان ادبیات عامه داشته‌ایم، شاید با خودتان بگویید ای بابا آن ادبیات عامه کجا و این کجا؟ شاید از جهاتی حق با شما باشد، اما باور بفرمایید آن زمان هم ادب عامه از ادب رسمی و مکتوبی که بزرگان جامعه می‌نوشته‌اند، فاصله بسیار زیادی داشته است. فاصله‌هایی که طبیعی است حالا و در جهان امروز شکل متفاوتی به خودش گرفته باشد، همان‌طور که کتاب‌های مورد پسند افراد تحصیلکرده جامعه و منتقدان عوض شده، ادبیات عامه هم عوض
می‌شود.
همان‌طور که خیلی‌ها می‌گویند نباید، خیلی‌ها هم می‌گویند چرا نباید؟ مثلا بلقیس سلیمانی، نویسنده‌ و منتقد ادبی، جلوگیری از نشر ادبیات عامه‌پسند را نوعی دیکتاتوری ادبی می‌داند و معتقد است، این نوع ادبیات در ایران همواره جایگاه ویژه‌ای داشته است و نباید کسی را از خواندن کتاب‌های این حوزه منع کرد.
واقعیتش هم همین است و باید همان‌طور که قدما به همه انواع ادبیات در کنار هم احترام می‌گذاشته‌اند، ما هم همین کار را بکنیم و برای همه آدم‌های جامعه نسخه نپیچیم.

ادبیات عامه؛ یک فرصت خوب
محمد سرشار بر ضرورت توجه به ادبیات عامه‌پسند تأکید کرد و این شکل از ادبیات داستانی را شکل‎دهنده فرهنگ عمومی و سبک زندگی قلمداد و پیشنهادی ارائه کرد و گفت: نباید به دنبال این بود که مضامین دینی را وارد داستان کرد، بروید سراغ سبک زندگی دینی.
در سبک زندگی دینی همه مضامین دینی وجود دارد و چون مضامین دینی با سبک زندگی درآمیخته و صیقل خورده است توی ذوق نمی‌زند.

چه خبر است؟
راستش باید گفت چند دهه است که رمان‌های عامه‌پسند فارسی را عاشقانه‌ها تشکیل داده‌ و بازار این کتاب‌ها را در دست خود گرفته‌اند. این هم اشکالی ندارد، اما عامه‌پسندهای ایرانی هم باید انواع و اقسام گونه‌ها را داشته باشند سراغ روایت‌های جنایی و پلیسی بروند. حواسشان باشد که موضوعات مذهبی تا چه اندازه می‌تواند در جامعه ما خواهان داشته باشد و علاوه بر آن به فرهنگسازی‌های لازم هم در جامعه بینجامد. همان‌طور که سرشار هم بیان کرده، سبک زندگی دینی می‌تواند در بستر ادبیات عامه پسند وارد جامعه شود، اصلا چه خوب می‌شود که عاشقانه‌هایی نزدیک به دستورات دین هم داشته باشیم و فرهنگسازی‌هایی که باید را از این طریق انجام دهیم.