گره «ده ونک» را با دندان باز نکنیم

به گزارش جام‌جم، سال‌هاست ده‌ونک گرفتار آشفتگی است، از نوع حقوقی‌اش، از نوع دعوای میان مردم و نهادهای دولتی بر سر مالکیت زمین‌ها، حالا هم که دانشگاه الزهرا. در مورد اراضی ده‌ونک تنها اتفاق نظری که وجود دارد تعلقش به میرزاحسن مستوفی‌الممالک است از رجال عهد پهلوی. بجز این هرچه هست حرف و حدیث‌های متفاوت است، چه این که میرزاحسن زمین‌ها را برای ساخت خانه‌های کارگری به دولت وقت هبه کرده، چه این که این زمین‌ها وقفی بوده و رضاشاه تصاحبشان کرده، چه این که درعصر پهلوی دوم مردم معترضی که معتقد بودند اصلا مستوفی‌الممالک حقشان را خورده پیاده راه‌افتاده تا کاخ مرمر و چه حالا که نسل بعدی آن مردم بازهم از حق خوری حرف می‌زنند. نه امروز که سال‌هاست وضع همین است و ده‌ونک با هر تصمیم آشفته می‌شود و مردمش که وحشت خانه از دست دادن به جانشان می‌افتد خروش می‌کنند. این بار پای دانشگاه الزهرا وسط است، تشکیلاتی که می‌گوید از سال 81 بنا به رای هیات وزیران سند این 13 هزارمترِ محل مناقشه را در اختیار دارد.

از آن سال تا امروز هروقت که صحبت از تخریب خانه‌های فرسوده ساکنان ده‌ونک پیش آمده جنجالی کوچک یا بزرگ در این منطقه رخ داده تا این‌بار که یکی از شدیدترین جنجال‌ها در نوع خود است. کار به کتک‌کاری کشیده، فیلم‌های بلند و کوتاه از ضرب و شتم‌ها به فضای رسانه‌ای رسیده، کشمکش شده، برخوردهای لفظی و فیزیکی و حتی به روایتی تهدید و ارعاب پیش آمده تا از یک سو شاید مردم محلی بازهم بتوانند در ده ونک بمانند و از سوی دیگر دانشگاه بتواند از زمین‌ها رفع تصرف کند و محدوده‌اش را گسترش دهد.

سند نیست اما قباله و دستنوشته هست

مردم می‌گویند سند ندارند ولی قباله و دستنوشته‌هایی دارند که نشان می‌دهد این زمین‌ها را در گذشته خریده‌اند، دانشگاه اما که سند در اختیار دارد اسناد غیررسمی را قبول ندارد و می‌گوید افرادی که از قبل انقلاب تحت عنوان خانه‌های سازمانی یا کارگری از این زمین‌ها و خانه‌ها استفاده می‌کرده‌اند حالا تصور می‌کنند صاحب املاکند.

بساط دعوا میان دو طرف برای همین است که داغ است چون هیچ طرفی کوتاه نمی‌آید و لااقل از 16 سال پیش به این طرف نیز هیچ نهاد ریش‌سفیدی، میان‌داری نکرده که غائله ختم شود. با این که عده‌ای در این بحبوحه بحث سندسازی به نفع دولت را مطرح می‌کنند و در دل تعقیب‌کنندگان ماجراهای ده‌ونک شبهه ایجاد می‌کنند ولی فارغ از بحث‌هایی از این جنس حرف حساب این است که نباید کار به کتک‌کاری می‌کشید و حتما بهتر بود ماجرای مجروح شدن آن پیرمرد که در هوای بارانی سرش زخم برداشته پیش نمی‌آمد. ساکنان نسل اندر نسل ده‌ونک مجرم و خلافکار نیستند که با زبان زور با آنها حرف زده شود، آنها مردم همین شهرند، بخش کوچکی از ساکنان پایتخت که گرفتار دعوایی حقوقی شده‌اند.