قدردان مربیان پایه باشیم

یک مصاحبه کوتاه 30ثانیه‌ای از رئیس فدراسیون به خوبی گویای این واقعیت تلخ است؛ مصاحبه‌ای که دل خیلی‌ها را به درد آورد. علی مرادی در این مصاحبه بدون قدردانی از کسانی‌ها ماه‌ها و سال‌ها برای علیرضا زحمت کشیده‌اند، در نهایت بی‌معرفتی می‌گوید: «این مدال به‌دلیل توجه به زیر ساخت‌ها در رشته وزنه‌برداری و مسائل استعدادیابی در فدراسیون به‌دست آمده است»، چیزهایی که به گفته وی در گذشته کمرنگ شده بود!

مرادی از توجه به زیر ساخت‌ها گفت، اما نگفت دقیقا چه زیر ساختی را نو کرد! می‌خواهیم از او بپرسیم دقیقا چه کمکی به هیات‌های استانی کرده‌ای که بتوانند بهتر از گذشته استعدادیابی کنند با زیر ساخت‌های جدید؟ راه دور نمی‌رویم. اصلا همین مازندرانی را مثال می‌زنیم که در تیم ملی نوجوانان
چهار ، پنج نماینده داشت یا وقتی تیم دو نفره کشورمان به المپیک نوجوانان می‌رود، هر دو مازندرانی هستند. در دو سال گذشته حتی یک چوب کبریت هم از فدراسیون وزنه‌برداری به هیات مازندران اهدا نشده است. همه اش دو میله خالی بوده (بدون صفحه) که مربوط می‌شود به قبل از رقابت‌های جهانی آناهایم. تازه بابت همان دو میله خالی هم یک هزینه 50-40میلیونی گذاشتند روی دست هیات بابلسر برای میزبانی از اردوی تیم ملی.

ما اینجا به سهم خودمان می‌خواهیم چند تشکر خشک و خالی داشته باشیم. تشکر از قاسم غزالیان، پیر وزنه‌برداری مازندران که شاگردان زیادی از جمله علیرضا یوسفی را تحویل جامعه ورزش داد، اما هرگز ادعا نکرد کار من بوده است! تشکر از فریدون غزالیان که در این سال‌ها برای علیرضا و خیلی‌های دیگر زحمت کشید و تشکر از عباس رحیمی که به‌عنوان رئیس هیات سال‌هاست دارد به وزنه‌برداری کشور خدمت می‌کند و ادعایی هم ندارد. شاید بهتر بود اینها را از زبان رئیس فدراسیون می‌شنیدیم که نشنیدیم.

رضا پورعالی

روزنامه‌نگار