اما و اگرهای آثار پلیسی

مساله بعدی بحث فیلمنامه است و بالعکس نمونه‌های موفق سینمای جهان که فیلمنامه‌های ظریف و کم نقصی در این زمینه نوشته می‌شود، نوشته‌های سینمای ایران در این زمینه غالبا چنگی به دل نمی‌زند و انگار همیشه یک جای کار می‌لنگد. گاهی این‌قدر کار گره می‌خورد که فقط اعتراف قاتل قضیه را حل می‌کند! شاید یکی از مشکلات ما در این زمینه، فقدان ادبیات پلیسی - جنایی باشد و هنوز که هنوز است از کتاب «فیل در تاریکی» نوشته قاسم هاشمی‌نژاد به عنوان موفق‌ترین اثر ادبی در این زمینه نام می‌برند که آن هم در نهایت باوجود تلاش‌هایی راهی به پرده سینما پیدا نکرد.

نگرانی‌ها و محافظه کاری‌های گاه افراطی نهادهای مرتبط با موضوع هم از دیگر دلایل کمیت و کیفیت پایین فیلم‌های ژانر پلیسی است. مسؤولان در این زمینه دوست دارند تصویری بی نقص و درجه یک از پلیس در آثار ارائه شود. در این‌صورت با آثاری شعاری و بدون اوج و فرود دراماتیک مواجه خواهیم شد که پلیس‌ها در آن بدون هیچ چالشی، با خلافکاران روبه‌رو می‌شوند و آنها را به دست قانون می‌سپارند و تمام. درحالی که در آثار موفق پلیسی سینمای جهان، پلیس هم آدمی است مثل بقیه با نقاط مثبت و منفی. همین وجه خاکستری است که در درام به کمک اثر می‌آید و شخصیت را با چالشی جذاب برای رسیدن به هدف روبه‌رو می‌کند. تصمیم گیرنده‌های این موضوع در نیروی محترم انتظامی باید بدانند که از پلیس شیک و پاستوریزه، فیلم خوبی درنمی‌آید. طبیعی هم است در شرایط فعلی هرگونه حمایت و سرمایه‌گذاری در این زمینه، صرفا از آثاری خواهد بود که پلیس ایده آل را به تصویر بکشند.