انجمن شاعران مرده

این قصه حالا با گسترش فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی خیلی زودتر از آنچه فکرش را کنید رسانه‌ای می‌شود و البته که برای سایت‌ها یکی از اخبار پرکلیک و پربازدید بوده است. این اتفاق برای شاعران چالش مهم‌تری است: انتخاب شعر از سروده‌های خود شاعر برای حک شدن روی سنگ قبر. برای همین سری زدیم به شعرهای حک شده روی سنگ قبر برخی از چهره‌های مشهور.

روی سنگ قبر فریدون مشیری از شاعران معاصر ایران که اتفاقا اشعارش برای سنگ قبرها طرفداران بیشتری دارد شعری از خود شاعر حک شده است. بخشی از شعر حلول از دفتر شعر «از خاموشی»: سفر تن را تا خاک تماشا کردی/ سفر جان را از خاک به افلاک ببین / گر مرا می‌جویی / سبزه‌ها را دریاب با درختان بنشین.

شعر حک شده روی سنگ سهراب سپهری هم قسمتی از شعر «واحه‌ای در لحظه» است. شعری که آنقدر مشهور شد که روی سنگ قبرهای بسیاری دیده می‌شود:‌ به سراغ من اگر می‌آیید/ نرم و آهسته بیایید/ مبادا که ترک بردارد/ چینی نازک تنهایی من‌

و البته که شعر حک شده روی سنگ قبر حافظ قسمتی از غزل این شاعر پر آوازه است: «بر سر تربت ما چون گذری همتی خواه/ که زیارتگه رندان جهان خواهد بود»...

علاوه بر انتخاب شعر برای شاعران متوفی از سروده‌های خودشان اغلب این اشعار با انتخاب کسانی بوده که نیم‌نگاهی به نوع زندگی و اندیشه‌های شاعر هم داشته اند. به عنوان مثال شعر انتخابی سهراب به نوعی بیانگر خصوصیات رفتاری اوست. یا شعر انتخابی برای میرزاده عشقی از دغدغه‌های سیاسی او می‌گوید: خاکم به سر ز غصه به سر خاک اگر کنم/ خاک وطن که رفت، چه خاکی به سر کنم. این قصه محدود به شاعران نیست. به عنوان مثال شعر حک شده روی سنگ قبر منوچهر نوذری به نوعی از دغدغه هنری او هم سخن دارد: زحق توفیق خدمت خواستم دل گفت پنهانی / چه توفیقی از این بهتر که خلقی را بخندانی.